Gizli bir sevinçtin, ödümü koparan... Sevinç de gizli, üstelik ödünü koparan. Nasıl bir sevinçtir ki hem mutlu eder hem korkutur? Çok muhabbet, ayrılık kapısını aralayan… Ne kadar acı bir tecrübe. Sevgi çoğaldıkça, sanki kaçınılmaz sona yaklaşıyorsun.

Gece gündüz demlenen sevdalar, doruğunda ansızın kopuyor. Mesafeler yıkılıyor. O göğsümüzü titreten heyecan, tırnak tırnağa büyüttüğümüz emek, kanat takıp uçan koca bir dünya… Nasıl oldu da alelade bahanelere yenildi? Bu soru içimi parçaladı. Çünkü ne kadar emek verirsen ver, bir anda her şey çöküveriyor.

Üç adımdı topu topu yerküre. Ne kadar yakın, ne kadar ulaşılabilir. Ama o hafifçe tetiğe sürülen kurşun: mesafe. Dört köşeyken, şaşkın, öfkeli, umutsuz bırakıyor. En çok da bu kısım vurdu. O kadar yakınken, üç adım ötedeyken mesafe diye bir şey işte böyle ölümcül olabiliyor. Tetiğe sürülen parmak değil, mesafe. O aradaki boşluk.

Göğsünde taş mı taşırdın? Bir çırpıda kalbimi kurban verdin. Kurban vermek… Aşkın bir sunakta kesilmesi gibi. Ve son söz: Onuru kırılan aşk, öldürür! İşte bütün mesele bu. Aşk onursuzca, alelade bahanelerle, üç adımlık mesafeyle öldürülünce, geriye sadece o kurban edilmiş kalp kalıyor. Bu şiir bana, en kısa mesafelerin en büyük uçurumlara dönüşebileceğini hatırlattı. Ve belki de aşkı öldüren şeyin aslında mesafe değil, onu hak etmeyen yürekler olduğunu. Çok ağır, çok keskin bir veda...