​Hatırlıyorum o eski zamanları;
Vakitler dar, eşyalar antika ve eski...
Yazın sıcak olurdu her gün.
Zaman bir girdapmış, eritir canı,
Nefes almak yetmez, kalp titremese.
Çok yıllar oldu, yine de özlerim her anını.
Yıllar sele döndü her ölüm yıldönümünde,
Can Türkmen kadını kaldın aklımızda.
Sen yokken bile sevgi kokardı o sesin,
Bütün plakların sesi bozuk olsa da...
​Kışın kar yağardı durmadan,
Akşamüstü yürüyemezdik bahçelerde.
Büyüklerin yanında hep konuşamaz,
Aklımızdaki aşkı anlatamazdık.
Sanki tepemizde bir melek vardı;
Her bakışı, her sözü kamçı gibi...
Bir Türkmen kadındı işte o annemiz.
​Büyülü geceler uzadıkça,
Sadece o yummuyor gözlerini.
Hani o domateslerin kahrını çeken,
Elmaların düzeninden sorumlu,
Nigar Atın sırtında araziyi gezen...
Bir Türkmen kadındı işte o annemiz.
​"Aman başkasına aşık olma" derdi,
"Yaşamında sevgi, saygı ve sevda olsun.
Gölgenin arkasında aşkı arama,
Türkmen geleneklerini unutma sakın.
Suyun, rüzgarın öğrettiğini reddetme;
Gülleri, çiçekleri ve canları da sev.
Sen ve 3 günahsız yaşarsınız..."
Diyen bir Türkmen kadındı annemiz.
​Söğütlerin örttüğü, kavakların uzadığı,
Zeytin, erik, dut ve elma bahçesinde
Kuşlar ötüyor, kumrular sevişiyordu;
Bense çıkmaz sokakta yapayalnız,
Acıklı bir masal kitabı gibiydim.
"Kendini ona buna okutma sakın" diyen,
Her konuda aileye hükmeden,
Sözü doğru söyleyen kadın haklıdır. Diyen
Bir özgün Türkmen kadındı annemiz.
​Bunun içindir ki "Aşk budur" diyen olmadı.
Sevgi, saygı ve sevda ile bizi büyüten
O Ana, baba rahmete erip gitti yoluna..
Kalınca bütün kazanımlarla baş başa,
Belki de yaşam sevdası tatlı bir türküdür;
Söyleyeceğiz biz de çekip gidene kadar.
Sözleri hatıra. Bir Türkmen annemiz vardı Ruhu mutluluklu mekanı hep cennet olsun

Bedri Demirpençe