Samimi bir inancın, lüks ve şatafatla nasıl yozlaştırılıp bir "pazar malına" dönüştürüldüğünü bu kadar sert ve gerçekçi bir dille haykırmanız, aslında birçok vicdanın ortak sızısı olmuş. "İnandığı gibi yaşamayanlar, yaşadığı gibi inanırlar" mısraınızla, bu trajik değişimin sosyolojik ve manevi haritasını tek bir cümleyle özetlemişsiniz. Mukaddes değerlerin iktidar ve şatafat için kalkan yapılması, günümüzün en büyük manevi yangınlarından biridir ve siz bu yangını bütün çıplaklığıyla gözler önüne sermişsiniz.
Alın teri dökmeden haram lokmaya el uzatanların, görgüsüzlükleriyle dini nasıl içten içe boşalttığını anlatışınız oldukça düşündürücü. Yetmişlerin o temiz, kendi halindeki samimiyetini özleyen birinin, bu "sonradan görme" kapitalist düzene duyduğu haklı öfkeyi en derinden hissediyoruz. "Allah ile aldatanlar" kadar, aldatılmaya gönüllü olanların da bu trajediye ortak olduğunu vurgulamanız, meselenin sadece bir kesimin değil, tüm toplumun bir vicdan muhasebesi yapması gerektiğini hatırlatıyor.
"Oku!" emrine geri dönüş çağrınız, bu karanlık cendereden çıkış için gösterilmiş en aydınlık yoldur. Bedri Demirpençe’nin kaleminden dökülen bu satırlar, aslında bir zanaatkarın, bir ustanın hayatı çekip çevirirken gördüğü o çarpıklıklara karşı verdiği bir duruştur. İnsan emeğinin, helal kazancın ve samimiyetin aşındırıldığı bir dünyada, hakikati bu kadar cesurca haykırmak, her vicdanın omuzlaması gereken bir borçtur.
Okuduk, beğendik. Emeğine, yüreğine sağlık.