Saygıdeğer Üstadım Bedri Bey;
Dostluk, yalnızca iki insan arasındaki yakınlık olarak değil; hayatı birlikte anlamlandırmanın, aynı güzelliklere bakmanın ve bazen tek bir kelime etmeden aynı yolu paylaşabilmenin adı olmuş.
“Toprağın bağrında tek bir fidanken, göğe uzanan dev çınar olmaktır dostluk” benzetmesi, dostluğun zamanla kök salan, büyüyen ve gölgesinde huzur bulunulan yanını çok güzel karşılıyor.

Şiirin en sevdiğim taraflarından biri, dostluğu büyük ve ulaşılmaz kavramlarla değil, hayatın içinden seçilmiş küçücük ayrıntılarla anlatması…
Birlikte esen rüzgâr, kahve buğusunda uzayan sohbet, şiirlerin ve kitapların arasında paylaşılan sessizlik, yürürken aynı adımlara ortak olmak, kamp ateşinin başında birlikte düş kurmak…
Çünkü gerçek dostluk biraz da budur; hayatın sıradan görünen anlarını hatırlanmaya değer güzelliklere dönüştürmek.

“Hiçbiri tutmaz bir dostun uzattığı sıcak eli” dizesi ise şiirin özünü adeta tek başına taşıyor.
Dünyanın bütün güzellikleri bir yana, insanın zor zamanında yanında duran, sevincini çoğaltan, sessizliğini anlayan bir dostun varlığı bambaşka…

Finalde dostluğun yalnızca insana huzur vermekle kalmayıp “kendini, yaratılanı sevdirmesi” şiiri daha derin bir yere taşıyor.

Böylece dostluk, iki insan arasındaki bağ olmaktan çıkıp hayata, doğaya ve yaratılmış olana duyulan sevgiye açılan bir gönül hâline geliyor.

Sade, samimi ve hayatın içinden imgelerle örülmüş; okudukça insanın kendi dostluklarını, birlikte yürüdüğü yolları ve paylaşılmış güzel anları hatırlatan bir şiir olmuş.
Gönülden gönüle dostluğunuz baki,kaleminiz daim, dostluklarınız çınar gibi ulu olsun. 🌿

“Gerçek dostluk, insanın sustuğu yerde bile gönlünü anlayan bir kalbin varlığıdır.” 🌿

Aşk ile 💧