​Üstüme çisil çisil sevgi yağıyor yine,
Avucumda ürkek bir kelebek sızısı...
Ne sana sahibim aslında, ne kendime;
Sahiplenmek değil ki, yaşamak asıl olay.
​Bağlanmadan, ölürcesine sevmeli insan;
Yer döşek, gök en şefkatli yorganımız olsun.
Zaman boşuna akıp gitmeyecek bundan sonra,
Seninle tattım ruhun ruha değdiği hürriyeti.
​Hem her an gidecekmişsin gibi essin rüzgâr,
Hem bir ömür kalacakmış gibi vuralım mührü.
Düşmeden mülkiyetin o ağır, yorucu vehmine,
Sığdıralım koca bir sonsuzluğu tek bir söze.
​Vakit varken dokunalım sevdanın tenine,
Yarınlar yokmuş gibi bakalım gözlerine.
Ucundan tutup hayatın, kederlere düşmeden,
Yüreğin en kutsal köşesine yerleştirelim seni.
​Eksik kalmasın içimizde ne özlem ne sızı,
İyilikle, özgürlükle harmanlansın aşkın mayası.
Bırak dünya dönsün, bırak zaman aksın gitsin,
Biz mavinin o sonsuz sükûnetini yaşayalım.
​Hiçbir şeyimiz yokken, her şeyimiz aşk olsun;
Emanet bir nefesi, koca bir ömre yayalım.
Çünkü seninle özgürleştikçe her an,
İçimiz sevda dolacak, ruhumuz gökyüzü...

Bedri Demirpençe