Son İkametgâh

​Musalla taşında upuzun yatıyor şimdi,
Gözümün nuru, dilimin mührü, o koca sevda.
Üzerine rüzgârdan bir kefen örtmüşler,
Cebinde tamamlanmamış cümlelerim,
Yüzünde o bildiğim, o canımı acıtan asalet...

​Ezanı kalbimin kırık minaresinden okundu,
Musalla taşına uzandı koskoca bir sevda.
Ne bir akraba vardı saf tutan, ne bir dost;
Yalnızca iki dilsiz şahit: Sen ve Ben.

​Ne bir kalabalık var avluda,
ne de usulden bir fatiha sesi.
Sadece iki dilsiz şahit,
Birkaç kırık hatıra, bir de gölgemin isi.
Saf tutmuşum geçmişin enkazına karşı,

​İmam sordu: "Nasıl bilirdiniz bu aşkı?"
Gözlerimden dökülen yaşlar fısıldadı:
“Çok güzeldi, taşıyamayacağımız kadar ağır...”

​Çünkü çok iyi biliyorum,
Bu avludan bir daha böyle bir güzel geçmeyecek.

​Hakkını helal et derler ya gidene,
Ben kime helal edeyim?
Uykusuz gecelerimin hesabını hangi deftere yazayım?
Gözlerimden dökülen bu sessiz nehir,
Helallik değil, düpedüz benim intikam yeminim.

​Şimdi kaldırın bu sessiz cenazeyi omzumdan.
Götürün, gömün unutulmuşluğun o en ücra köşesine.
Üzerine birkaç avuç dolusu sessizlik atın,
Birkaç yaprak kurusu, biraz da gece...

​Aşk öldü.
Katili aramıyorum,
Aynaya bakıyorum, orada duruyor ikimizden kalan o enkaz.