Çakıl Taşları

Sen benim hikâyeme
bir bahar gibi girmedin.
Gelişin çiçek açtırmadı içimde.
Sen daha çok,
sessiz bir kıyıya vuran dalga gibiydin

Kimsenin fark etmediği,
ama dokunduğu her taşı değiştiren...
Ben de o kıyıdaki çakıl taşlarından biriydim belki.
Serttim.
Yorgundum.
Kırılmıştım.

Hayatın hoyrat ellerinde şekil değiştirmiştim.
Sonra sen geldin.
ilk defa,
bir adamın gözlerinde
kendime ait bir yer buldum.
Öyle büyük sözler vermedin bana.
"Gitmem" demedin.
"Sonsuza kadar" demedin.

insan bazen
bir bakışa inanıyor da,
bin cümleye inanmıyor.
Ben sana inandım.
İşte en çok da bu yüzden kırıldım.
Çünkü sen giderken
bir adam gitmedi içimden.

Bir kadın öldü içimde.
Sana inanırken kurduğum kadın...
Sana güvenirken gülümseyen kadın...
Adını duyunca kalbi hızlanan kadın...
O kadın kaldı bir yerde.
Ben devam ettim sadece.
Şimdi yıllar geçmiş olsa da,
ne zaman bir sahile gitsem
eğilip birkaç çakıl taşı alıyorum.

Biliyor musun neden?
onlar bana seni hatırlatıyor.
Dışarıdan bakınca sıradanlar.
Ama her biri,
binlerce dalganın sabrını taşıyor.
Tıpkı benim gibi...
Ben de seni beklerken
aşındım.
Sustum.
Eksildim.
Ama yine de içimdeki sevgiyi
taşa dönüşene kadar taşıdım.


Sen benim kavuşamadığım adam değilsin.
Sen benim içimde yıllarca konuşup da
bir türlü vedalaşamadığım cümlesin.
Bu yüzden ne zaman adın geçse,
kalbimde küçük taşlar yuvarlanıyor sanki.
Bir kıyı çöküyor içimde.

Bir deniz kabarıyor.
ben yine,
sana söyleyemediğim o tek şeyi düşünüyorum:
Keşke beni,
seni sevdiğim kadar sevseydin...
O zaman ayrılık,
iki insanın arasına giren bir mesafe olurdu sadece.

şimdi...
Şimdi seninle aramda
şehirler yok,
yıllar yok,
yollar yok.
Seninle aramda,
söylenmemiş binlerce cümle var.
Bir kadın için en ağır yük,
sevdiği adama söyleyemedikleriymiş meğer.

Ben bunu,
sen gittikten sonra öğrendim.
Her gece içimde
bir cümle doğdu.
Her sabah susturuldu.
Her gün biraz daha büyüdü özlemin.
Ve sonunda,
kalbimin kıyılarında
çakıl taşlarına dönüştü bütün kelimeler.
Biriktirdim...

Sana söyleyemediğim her "kal"ı,
Yutkunduğum her "gitme"yi,
İçimde sakladığım her "seni seviyorum"u...
Biriktirdim.
Şimdi hangisini elime alsam
sen çıkıyorsun karşıma.

Bir taş,
gözlerindeki huzur oluyor.
Bir taş,
sesindeki sıcaklık.
Bir taş,
ellerime değen ellerin.
Bir taş da...
Beni bırakıp gittiğin gün.

onu hâlâ tutamıyorum avuçlarımda.
Canımı kesiyor.
Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin,
bazı acıların kenarları körelmiyor.
biliyor musun?
Ben artık seni beklemiyorum.
Kapılara bakmıyorum.
Telefon sesinde irkilmiyorum.
Adını görünce ağlamıyorum.

bu,
seni unuttuğum anlamına gelmiyor.
Çünkü unutmak başka şeydir.
Kabullenmek başka.
Ben sadece öğrendim...
insanlar kavuşmak için değil,
kalbin en derin yerinde
ömür boyu yaşamak için giriyor hayatımıza.

Sen de öyle oldun.
Şimdi içimde,
sessiz bir sahil gibi duruyorsun.
Dalgalar yorulmuş.
Rüzgâr susmuş.
Ama kıyıda hâlâ
senden kalan çakıl taşları var.

ben bazen geceleri,
Birini elime alıp
sana konuşuyorum.
Sen duymuyorsun.
Belki hiç duymayacaksın.

yine de söylüyorum:
"Bir kadın, bir erkeği bu kadar sevmemeliydi..."
Sonra duruyorum.
kalbim hemen ardından sesleniyor:
" sen buna değmiştin..."
Ve işte bu yüzden,
Ne zaman denize baksam
kendimi görüyorum.
Kıyıya vurup duran dalgalarda sabrımı,
Derinliklerde saklanan sessizliğimde seni...

ayaklarımın altında ezilen çakıl taşlarında
bir zamanlar kurduğum hayalleri.

Bazıları kavuşmaz.
Bazıları yarım kalır.
Ama yarım kalan her şey eksik değildir.
Bazı hikâyeler tamamlanamaz
kalbe sığmayacak kadar büyüktür.
Sen benim tamamlayamadığım şiirim,
Bitiremediğim cümlem,
Kapatamadığım defterim oldun.

Ben ise,
Adını her sustuğumda biraz daha büyüten kadın...
Şimdi senden bana kalan,
Bir avuç çakıl taşı kadar küçük,
Bir ömür kadar ağır bir aşk.
Ve biliyorum...
Bir gün bu dünya da bitecek,
Denizler çekilecek,
Sahiller sessizleşecek.
Ama ben son nefesimde bile,
Avuçlarımda görünmez çakıl taşlarıyla,
Sana ait bir hatırayı saklıyor olacağı
bazı insanlar unutulmaz.
Bazı insanlar vazgeçilmez.
Bazı insanlar ise...
Kalbin içinde bir ömür taşınır.
Sen,
Benim ömrüm boyunca taşıyacağım en güzel yük oldun.