Garipler dünyası değil mi bu dünya,
Bir yanım isyan, bir yanım suskun…
Kimi ışıkla doğar gecenin içinden,
Kimi karanlıkta büyür bütün ömrün.

Çaldılar gençliğimi, geri dönmedi hiç,
Bir iz bile bırakmadan geçti gitti.
Bir nefes huzuru çok gördüler bana,
Kapılar kapandı, kimse açmadı.

Aynalarda eksildim sessizce her gece,
Yüzüm bile yabancı artık kendime.
Ben bittim sanılırken içimde sustum,
Küllerim bile gizliydi içimde.

Sormadım artık “neden” diye hayata,
Çünkü cevap yoktu boş sokaklarda.
İçimde bir ses var büyür sessizce,
Her düşüşte biraz daha ayakta.

Şimdi içimde susmayan bir ateş var,
Yıllardır bastığım ne varsa parlar.
Yıkıldığım yerden kalkarım yeniden,
Beni düşüren dünya artık dar.

Geriye baktım bir ömür parçalanmış,
Sevda dediğim şey yarım kalmış…
Ama bilsin hayat, ben burada bitmedim,
Düştüm ama kalktım, hâlâ ayaktayım…

Yandım ama sönmedim!
Yandım ama sönmedim!
İçimde fırtına dinmez hâlâ,
Ben buradayım, bitmedim…
Ben artık kırılmam.