Yüreğin İhaneti

​Seni unutmak dert değildi aslında,
Zor olan,
Kokunun sindiği o sokaklardan geçebilmekti.

​Gülüşün...
Bir rüzgâr gibi gelip geçti hafızamdan.
Ben senin yüzünü baharın ilk müjdesi sanmıştım,
Meğer kıştan kalma bir ayazmış gözlerin.
Dokunduğum her kelimede bir diken sızısı,
Baktığım her anıda senin bıraktığın uçurumlar.

​Şimdi bir sigara yakıyorum gecenin tam ortasında,
Dumanı ciğerlerime değil,
Doğrudan o eski günlere çekiyorum.
Çünkü biliyorum,
İçimde yanan ne varsa, o tütünün ucundaki kor kadar gerçek.

​Aklım çoktan verdi hükmünü,
"Bitti" dedi, "silindi adı defterlerden."
Ama gel gör ki şu sol yanımdaki asi çocuk,
Hâlâ senin adınla irkiliyor uykusunda.
Seni aklımdan sürgün ettim de sevgilim,
Yüreğimdeki o gizli mülteci kampından bir türlü çıkaramadım.
​Varsın dertler o dumanla uçup gitsin,

Varsın resmin o eski tabakanın karanlığında sararsın.
Ben seni en çok,
Beni böyle çaresiz bıraktığın anlarda sevmiştim