AŞK OLDUN MU AŞK

​Hadi be ordan!
Ne bilirsin sen sevmeyi, aşkı?
Mesela;
Oturdun mu el pençe divan aşkın önünde?
Sanık sandalyesinde,
Darağacına sıra bekler gibi...
Söyle, sen hiç öyle ölümüne bekledin mi?

​Ya öldün mü yar hasretine?
Yazdın mı şiirlerini yanaklarından avuçlarına, hüzne?
Ya üç yasak renge boyadın mı umutlarını?
Her gece döküldün mü şairin kaleminden?
Öyle bol keseden atmak kolay,
Sen hiç aşk oldun mu aşk..!

​Öyle uzaktan uzağa "sevdim" demek yetmez,
Dokunmadan,
Harlanarak yanmayı bildin mi söyle?
Bir ahın içine koca dünyaları sığdırıp da,
Kendi cehenneminde küllerinden doğdun mu hiç?

​Sen ne bilirsin,
Gece yarısı kurşun yemiş gibi bölünmeyi uykularından?
Yaralı bir kuş gibi çırpınmayı hasret kafesinde...
Bir teselli arayıp da bomboş sokaklarda,
Kaldırım taşlarına adını fısıldadın mı her adımda?

​Sen hiç yanmadın ki, dumansız sönmeyi bilesin.
Sen hiç ağlamadın ki, gözyaşını şarap niyetine içesin.
Sen aşkı ne sanırsın be gafil?
Gül bahçelerinde gezinmek,
Serin gölgelerde soluklanmak mı?

​Hiç rüzgâra karşı çıplak göğüsle durdun mu sen?
Sırf o kırılmasın diye,
Kendi kalbini bin parçaya bölüp de,
Her parçasıyla yine onu sevdin mi?

​Sen ne bilirsin,
Sessizliğin çığlığında boğulmayı?
Duvarların üzerine üstüne gelişini,
Her köşe başında onun hayaliyle çarpışmayı...

​Adını anarken boğazına düğümlenen o hıçkırığı,
Şerbet niyetine yuttun mu hiç?
Öyle süslü cümlelerle "yanıyorum" demek kolay,
İçten içe,
İçin için kül ol dökül de görelim!

​Sen hiç gururunu aşkın ayakları altına serip,
"Yeter ki o mutlu olsun" diye,
Kendi saadetinden vazgeçtin mi?
Bırak bu ucuz sevdaları, bırak bu kolay oyunları!

​Aşk;
Yürek ister,
Bilek ister,
Adanmışlık ister.
Senin o sığ sularında yüzdürülecek bir gemi değildir bu.
Aşk;
Okyanusun en derininde, fırtınanın tam ortasında,
Gözünü kırpmadan batmayı göze almaktır.

​Bırak ey kalbi nasır tutmuş gafil,
Sen git kendi sahte saraylarında eyle rüyanı.
Aşkı;
Canı ipten çekilenler bilir,
Aşkı;
Her hecesinde kanayan şairler tanır.

​Şimdi topla sahte gözyaşlarını,
Al elinden düşürmediğin o yalan maskelerini,
Ve ardına bile bakmadan uzaklaş bu şehirden.

​Çünkü bu mukaddes meydan;
Aşk kapısında kul olmayı padişahlığa değişenlerin,
Aşk için ölmeyi göze alanlarındır...

​Sen şimdi sessizce çekil aradan;
Hüküm verildi,
Kalem kırıldı,
Defter kapandı!
Öyle bol keseden atmak kolay,
Söyle şimdi son kez:
Sen hiç aşk oldun mu aşk..!


​ Emel Abokan
09/06/2026
04:41