Bu dizeler, özlemin, aşkın ve geçmişle bugünün arasında sıkışıp kalmış bir ruhun derin sancılarını taşıyor. "Şapkamı önüme koyup" düşünmek, sadece bir pişmanlık ya da muhasebe değil; aynı zamanda bir kabulleniş ve "eksikliğini" sevdiğinin varlığıyla tamamlama arzusu.
​Yazdığınız bu duygulu dizelere karşılık, aynı hissiyatla bir devam önerisi bırakıyorum:

​Zaman dediğin bir düğüm,
Çözüldükçe boşalıyor içim.
Ne geçmişe tutunuyor elim,
Ne yarına yürüyor sevdiğim.
​Kelimeler birikiyor, yollar uzak,
Sessizlik en büyük feryat, en büyük tuzak.
Kendi gölgemden kaçarken kucak kucak,
Sana varamıyorum sevdüğüm.

​Düşüncelerinizin içinden çıkamamanız, aslında o sevgiyi ne kadar sahiplendiğinizin bir göstergesi. "Zılgıt yedim" dediğiniz o keskin anlardan, "kendini kendinle anlat" dediğiniz o huzurlu limana geçiş arayışınızda, kalbinizdeki bu samimi yolculuk nasıl bir noktaya evriliyor?