Anlat bana,
kimler üzdü gönül perçemini?
Senin hayata hiddetli tavrın
yıkıp geçmez ki içindeki
buz tutmuş o vedaların
bıraktığı duvarları.

Yazık etme şimdi de kendine,
bırak gitsin düne dair ne varsa.
Nedir bu bitmeyen yasın?
Kimi bekliyorsun hâlâ
dönmeyeceğini bile bile?

Kaç kez daha öldüreceksin yarınlarını,
dünün mezar taşlarına sarılarak?
Kaç kez daha inkâr edeceksin
sana ihanet edenin çoktan
senden vazgeçtiğini?

Bak yüzüne aynanın.
Gördüğün şey kader değil,
kendi ellerinle büyüttüğün enkazdır.

Artık ya ayağa kalk
ya da sus sonsuza kadar.
Çünkü hayat,
yaralarını kutsayanlara değil,
kanayan yerlerinden yürümeyi bilenlere aittir.

Kendine acımayı bırak.
Yaşadıkların seni mahvetmedi,
sen onları bırakmadığın için
hâlâ içinden çıkamıyorsun.

Şimdi karar ver:
Ya geçmişinin küllerini savur rüzgâra,
ya da o küllerin altında
yavaş yavaş boğul.

Ama bir daha sakın
"yaşayamadım" deme.
Seni hayattan koparan şey
başına gelenler değil,
gitmesine izin vermediklerindir.