Ben unutulmadım aslında, biliyorum.

İnsan bir mezarın coğrafyasını unutur belki,
Ama içine gömdüklerinin ağırlığı kalır omurgasında.
Sen de beni değil,
Beni severken aynada gördüğün o muazzam düşü unuttun.

Ben hâlâ o takvimin yapraklarını sayan,
Gözünü kırpmayan son bekçiyim.
​Zaman geçti diyorlar etrafımda.
Zaman beni iyileştirmedi;
Sadece acının gürültüsünü kıstı, bana yutkunmayı öğretti.

Bazı geceler seni özlediğimden değil,
Bir zamanlar bana baktığın gözlerdeki o "değerli kendimi" özlediğimden ağladım.

Çünkü insan bazen gidenin yokluğuna değil,
Yanında götürdüğü o şefkatli aynaya yanıyor.
Ve ben en çok o aynanın kırıldığı yerde üşüdüm.

​Bazı ayrılıklar bir kapı gürültüsüyle bitmez.
İnsanın içine yerleşir; odaları daraltır ev sahibi olur.
İçimde bir diken gibi de kalmadın üstelik...
Bir organ eksikliği gibi.

Sanki kalbimden bir parça sökülmüş de,
Yerine konan her şey o boşluktan aşağı fırlatılıyormuş gibi.
Kimse tutunamadı senden sonra;

​Şimdi "Geçti mi?" diye soranlara usulca başımı sallıyorum.
Geçmedi.

Sadece o sızının adını değiştirdim;
Gündelik telaşlar dedim, yorgunluk dedim, söyleyebildiğim en güzel yalanı söyledim "iyiyim" Dedim sustum.

Ama benim sustuğum her milimde,
Sen gürültüyle konuştun içimde.
​Ve her gecenin sonunda, yastığın o serin yüzünde aynı soru büyüdü:
Unuttun mu beni?

​Bir zamanlar ellerimi tutarken içindeki o uçurumu ele veren yüreğin,
Bir ömür boyu aynı göğe bakacağımızı söyleyen o kendinden emin sesin...
Unuttun mu beni?

​Çünkü ben yıllardır bir vedanın ardından değil,
Bir yok oluşun asil yasını tutuyorum.
Sen gittin;
Ama asıl buraya yerleşen, ardında bıraktığın o ağır, sağır edici sessizlik oldu.

Ne bir dönüş ümidi var içimde, ne de kavuşmaya dair ucuz bir heves.
Sadece adı konulamayan o büyük cehalet...
​Ve o boşluğun tam ortasında, her gece yeniden mürekkep tazeleyen aynı itiraf:

Ben seni kaybetmedim.
Ben seninle kurduğum o korunaklı dünyayı,
İnandığım yarınları ve bir daha asla o saflıkla geri gelmeyecek olan öykümü kaybettim.

Olurda bir gün sevmeyi hatırlarsa tekrar kalbin
Benim için kocaman sarıl ona: mutlu et ,kırılmasına müsade etme ,
Çünkü ben en çok kalbini sevmiştim
Ben en çok seven o halini sevmiştim....