Sana göre hataların müsebbibi hep bendim,
Karşımda kendini nasıl da kusursuz zannetmiştin.
Aklamaya çalıştıkça her seferinde yaptıklarını,
Öfkene, şiddetine kapılıp...
Ne de güzel yenildim.

​Çaresizlik tablosunda uçsuz bucaksız o köy bendim,
Usulca terk edildim; sorsan öyle çok özlenir, sevilirdim.
Hakkımı alamadığım o hırçın nehirde,
Ben sana doğru akarken...
Ne de güzel yenildim.

​O toprağına küsen, başı gövdesine eğilen çiçek bendim,
Sarardığı hâlde sırf sende kalmak için direnen.
Güneşin ışığıyla şifasına kavuşacakken oysa,
Sen gölgeni üstüme sererken...
Ne de güzel yenildim.

​Özgürlüktüm, umuttum, hasrettim, bendim;
Çocuğuna bakan bir annenin gözleriydi gözlerim.
Sarılamasa bile eli sırtında olan babasıydım bu sevginin,
Sen hayırsız bir evlat gibiyken...
Ne de güzel yenildim.

​Alçaklarda gururunu hazine eden bendim,
Sen nefsini yükseltirken bir dağ misali.
Aşka ihaneti kendine servet edinirken,
Ben senden bir yudum sevda dilenirken,
Sen aşkın zekatını vermezken...
Ne de güzel yenildim.

​Zamanın durduğu o kör kuyuda Yusuf bendim,
Sen kuyumu derinleştiren kör bir kederdin.
Kendi yangınından kaçıp sığındığım gölgende,
Beni ateşe teslim ederken...
Ne de güzel yenildim.

​Fırtınada dalgalarla boğuşan o gemi bendim,
Sen sığındığım limanı ateşe veren bir eldin.
Ben rotamı kaybetmiş, son nefesimi verirken,
Sen başka tende cana bürünürken...
Ben ne de güzel yenildim sana...
Nede güzel harcadın beni bir hiç uğruna....