Ne çeker yanı var bakışın ne de sesin
Gerçeklerle yüzleştiğin o yerdesin
Çıkar uğrunadır gülüş, alkış, boş
Bir takdir edilmeyse bu, sanma ki hoş.

Ne kimseyi kaldırırım göğe, ederim gıpta
Kendini bilene beslerim özden saygıyı
Eza değmesin sakın emekle var olana
Hakkı edinmişsen düstur, hissetmezsin acıyı.

Alın neyim varsa bakın bir kalana
Gölgeme canı katandır özdeki dava
Güç, kudret, haşmet çirkin yanlış ellerde
Karıncaya insaf eder vicdan dilerse.

Biter sanma acıyı, o nefse terbiyeydi
Dertlerin bitimi inan bir keyfiyet değildi
İyi kalmak uğruna kaç çınar ki devrildi
Düşman da bizde dostta, belirleyen ne idi?

İki sen var içimizde hazırda bekler
Biri yol yorgunudur son nefese dik duran
Diğer yan fıtrata asi, türlü tuzağı kuran
Hangisi önde durur hayat verir tercihler.

Tercihiyle takar kanadı kul, aşar bendini
Yahut olur tepe takla yaşar cehennemi
Bilmem ki her güne neden doğulur,
Kapkara gece varken ışıkta mı boğulunur.

Her adımda anbe an fanilik eskir
Ebediyetin ayak sesi bu, ahestece yükselir
Hakikate sırtı dönen düşer açmaza
Hakkı üstün tutanlar erenlerdir vuslata.

Yerin ve göğün hakimi kurmuş düzeni
Sevgisiyle bezemiş bütün alemi
Gölge Ozan etti iman, kuluz değil mi?
Muhabbetle dönsün hayat, ödül ebedi.

Oğuzhan KÜLTE