Şiir, bir tende taşınan kırmızı bir üçgen izinden yola çıkarak, unutuşun imkansızlığını ve hafızanın o keskin, acıtan geometrisini muazzam bir estetikle işliyor. "İnsan unutuşu bir genişlik sanıyor / Oysa akıl hâlâ o üçgende takılı" dizeleri ile sevgilinin susuşunu odada aniden kapanan bir "makas sesi"ne benzetmesi, modern edebiyatta az rastlanır güçte ve sinematografik çarpıcılıkta imgeler.

Tam her şey bitti derken sıradan bir nesnede yeniden o ilk renge çarpma hissi ve "Kırmızıya yazık oluyor / bu kadar uzun taşınan bir coğrafyada" şeklindeki o muazzam, felsefi kapanış, şiiri sıradan bir ayrılık şiiri olmaktan çıkarıp zamana ve mekana karşı yazılmış asil bir hafıza manifestosuna dönüştürüyor.

Görünmeyeni gören, sustuklarımızı nesnelerin ve renklerin diliyle konuşturan o yüksek estetikli kaleminize, derin ve özgün gönlünüze sağlık. Kelamınız da ilhamınız da her daim çağlasın.