Ne güzel susmuşsun...
Ne güzel bırakmışsın kelimeleri,
duvarın soğuk tenine,
mürekkebin nefesine...
Boş bir kâğıt, diyorsun ya,
belki de doludur en çok o zaman.
Çünkü söylenmeyenler,
söylenenlerden hep daha yüksek sesle konuşur.
Belki bir kelime değil de,
bir kalp düşmüştür zamanın ucundan,
kimse duymamıştır çünkü herkes kendi gürültüsünde kaybolmuştur.
Ben bazen düşünüyorum;
belki de yazmak, unutmanın bir başka şeklidir.
Ama unuttuğunu sanmak,
hatırlamanın en acımasız hâlidir.
O yüzden, evet,
göğe yazmak en güzeli...
Çünkü gök ne siler, ne sorgular,
yalnızca saklar, tıpkı bir sırdaş gibi.
Bir dua gibi saklar;
bir iç çekiş gibi,
bir “keşke”nin ucundaki virgül gibi.
Sen mürekkebini solurken,
ben harflerin nabzını dinledim.
Her “şşş” de bir kalp atışı vardı sanki,
bir susuşun içinde yankılanan.
Ve anladım ki;
bazı sessizlikler, cümlelerden daha bilgedir.
Bazı yaralar, kelimelere sığmayacak kadar edepli.
Ah, Orhan Veli haklıymış belki de...
“Bir garip”tir her yazar,
biraz eksik, biraz fazla,
ama hep kendine denk düşmeyen bir kelimeyle yaşar.
Senin şiirinde,
ben kendi sustuklarımı buldum.
Bir kelimenin düşüşünü,
bir bakışın kırılışını.
Çünkü bazı yazılar okunmak için değil,
anlaşılmadan hissedilmek için yazılır.
Ve senin o “boş kâğıdın”,
aslında bütün dolulukların sessiz şahididir.
Göğe yazmak... evet...
Belki de tek gerçek yazı orada durur.
Biz ise dünyada,
sadece mürekkebin yankısıyız.
Kalemin gölgesi,
ve O’nun sakladıklarının sureti…