(¿),

Kapı yoktu.
Ama açıldı.

(¿),

Taş zeminin ortasında
dizleri göğüslerine çekilmiş çocuklar vardı.
Yaşları yoktu.
Yüzleri de.

Her birinin göz çukuru
içeri doğru çökmüş bir kuyuydu;
karanlık

(¿),

ama bakıyordu.

Nefes almıyorlardı.
Nefes almayı bekliyorlardı.

Adımı söyledim.
Hiçbiri dönmedi.

En küçük olan başını kaldırdı.
Boynunda ip izleri vardı

(¿),

eski,
ama hâlâ ıslak.

Dudaklarını araladı.
Ses,
ağzından değil,
dişlerinin arasındaki boşluktan aktı:

“Burada büyümüyoruz.”

Sorularımı yutkundum.
Araf, soruyu sevmezdi.
Yine de konuştum.

“Beni kim çağırdı?”

Çocuklar aynı anda fısıldadı.
Fısıltı,
duvara çarpıp geri dönmedi;
kemiğime saplandı.

“Bizi duymayanlar.”

Bir kız çocuğu
saçlarını geriye itti.
Saçlarının altında deri yoktu.

Kafatası,
tırnakla kazınmış işaretlerle
doluydu.
Parmaklarını yere bastı.

Taş,
et gibi çöktü.

“Bize ad verdiler,” dedi.
“Sonra sustular.”

Bir ad istediler benden.
Birini vermedim.

Araf’ta
ad vermek,
et vermektir.

En uzun boylu olan ayağa kalktı.
Ayakları yere değmedi.

Gövdesi,
omuzlarından aşağı sarkıyordu

(¿),

sanki biri
yanlış yerden asmıştı.

Göğsünü açtı.
İçeride kalp yoktu;
çiviler vardı.

Paslı.
Hâlâ atan.

“Bizi geri gönderecek misin?”
dedi.

“Geri”nin
neresi olduğunu bilmiyordum.

Başımı salladım.
Yanlış cevaptı.

Işık söndü.
Işık
hiç yanmamıştı zaten.

Çocuklar yaklaştı.
Dokunmadılar.
Dokunmak
burada gereksizdi.

Düşüncelerimi saydılar.
Hangisinin bana ait olmadığını
işaretlediler.

En küçük olan kulağıma
eğildi:

“Çıkabilirsin,” dedi.
“Ama birimizi
yanında
götür.”

Kapı yine yoktu.
Ama açıldı.

Arkamdan
ayak sesi gelmedi.

(¿),

—
İçimde geldi. —






Araf’ın Çocukları kulağımızda dururlar hep
Duymak için kalbinin astarından sıyrılıp çıkmak gerekir.





Sevgimle sana
🤍✨🪐🍃