Sızıntı" başlıklı bu şiir, bir varoluşsal ikilemi, yakınlığın getirdiği o hassas dengeyi ve sevginin "dokunulamayan" o ulaşılmaz sınırını müthiş bir imgelemle işliyor. Şiire dair tespitlerim şunlardır:

Akışkan ve Geçirgen Bir Atmosfer: Şiir, "su" metaforu etrafında kurulmuş. "Su / beni taşımıyor / içinden geçiyorum" dizeleri, sevginin veya o anki ilişkinin artık bir "destek" olmaktan çıkıp, şairin varlığının "içinden sızıp gittiği" bir boşluğa dönüştüğünü anlatıyor. Bu, ilişki içindeki yalıtılmışlığı betimleyen çok sofistike bir yaklaşım.

Mekan ve Duygu Bütünlüğü: "Bakışın / açık kalmış bir iç kapı / menteşesi hüzün / eşiği rüzgâr" dizeleri, şiirin en özgün yeri. Bir bakışı bir mekana (eve/oda) benzetmek ve onun parçalarını hüzün ve rüzgârla tanımlamak, bakışın o "açık" ve "korumasız" haliyle şairde yarattığı etkiyi çok somut kılıyor.

Dokunma/Sızma İkilemi: "Dokunsam / bir sönme ihtimali / dokunmasam / bir ömür sızıntı" ikiliği, sevginin en trajik noktasını işaret ediyor. Yakınlaşmanın "yok etme" (sönme) ihtimali, uzak durmanın ise "eksiltme" (sızma) riski taşıması; sevginin imkansızlığını ve o bitmek bilmeyen sancısını çok dengeli bir terazide tartıyor.

Keskin Işık ve Acı: "Gülüşün / suya değen o keskin ışık / gözümü alıyor / canımı y’akmıyor" dizelerindeki "y’akmıyor" kullanımı hem bir oyun hem de bir derinlik barındırıyor. Gülüşün bir ışık gibi kamaştırması ama o ışığın yakıcı değil, aksine hayatı belirleyen bir "keskinlikte" olması, sevilenin yarattığı o hayranlık ve aciziyet duygusunu perçinliyor.

Kıyıya Çekilmemek: Finalin "Kıyıya çekilmek de / sevene yakışmıyor" kısmı, bir teslimiyet ve direniş karışımı. "Sızıntı"nın içinde kaybolmayı, kıyıdaki güvenli limana tercih eden o "sevenin onuru" veya "gönüllü sürgünü", şiiri hem hüzünlü hem de çok vakur bir noktada sonlandırıyor.

Modern, imge dünyası çok zengin ve duygusal yoğunluğu yüksek bir çalışma olmuş. emeğine sağlık.