siz iyi bilirsiniz

bu memleket,
çok şey gördü kardeşim.

kuraklık gördü,
sürgün gördü,
açlık gördü.

ama en çok
kendi evlatlarının unutuşunu gördü.

bir zamanlar
aynı türküyü söyleyenler,
aynı göğe bakıp umutlananlar,

sonra uzak düştüler birbirine.

kimi altın saydı avuçlarındaki kiri,
kimi makam sandı gölgesini.

ve memleket,
ağır ağır eksildi.

bir çocuğun ekmeğinden,
bir ananın duasından,
bir işçinin nasırlı elinden.

oysa dağlar yerindeydi.

ırmaklar yine akıyordu.

göğün mavisi değişmemişti.

değişen,
insanın kalbine düşen gölgeydi.

gün gelir,
en yüksek sesler susar.

en parlak isimler silinir duvarlardan.

rüzgar alır götürür
övünçleri de,
unvanları da.

geriye bir tek şey kalır,

bu topraklara ne bıraktığın.

çünkü halk unutmaz.

belki konuşmaz yıllarca,
belki bekler.

ama unutmaz.

bir annenin gözyaşı gibi,
bir yoksulun ahı gibi,
taşır hafızasında olanı biteni.

ve vakti geldiğinde,
sessizce söyler hükmünü

geçti...

der.

ama izi kaldı.
*
Mehmet Demir
30526