bir gün içimde ne varsa
öldürmeden önce
son kez karşıma çıkaracağım.

adı sevda olanları,
adı dostluk olanları,
adı kader diye
boynuma geçirilen bütün ipleri.

sonra
hiçbirini uğurlamayacağım.

çünkü bazı şeyler
vedayı bile hak etmez.

yıllardır sırtımda taşıdığım
o eski yüzleri,
yarım kalmış cümleleri,
geceleri uykumdan kaldıran
bütün ihtimalleri

bir bir söküp
kendimden çıkaracağım.

kanasa da.
insan bazen iyileşmez.
sadece
yarasının üzerine
yeni bir hayat kurmayı öğrenir.
ben de öyle yapacağım.

çiçek açmayacağım belki.

bahar da gelmeyecek.
gökyüzü yine
aynı gökyüzü olacak.

ama bir sabah,

kimsenin benden haberi olmadan,
kendime geri döneceğim.

ne eski ben olacağım,
ne de hayalini kurduğum biri.

daha başka.
daha sessiz.
daha tehlikeli.

çünkü bu kez

hayat beni yeniden kuramayacak.
ben o bana ait enkazdan
kendi ellerimle çıkacağım.
*
Mehmet Demir
21823