hayat bu işte,
bir bakarsın varsın,
bir bakarsın yoksun.

bir çırpıda gelip geçti ömür,
dün toprağa tutunan bir fidandım,
ondan evvel sabrın içindeki tohum.
zaman eskitti yol arkadaşlığımı,
filizlenmeden gölgesiz bir ağaca döndüm.

ömrüm taşarken varlığından
baharın nefesini öpmek istedim gözlerinden.
hiç bilmediğim çocukluğum
gençliğimde kavak yelleriyle uyandı.
o rüzgar başımda dolaşırken anladım
baharı tüketen gençliğin tam ortasındaydım.

sonra aşk değdi ellerime,
ve kalbimden bir çağrı yükseldi
artık olgunluğa yürüme vakti.
tatmadığım çocukluğum,
gel sarılayım sana yeniden.

gölgelerinde serpilip büyüdüğüm ağaçlar,
kana kana içtiğim pınarlar,
siz hiç değişmediniz.
biz zamana yenik düşerken
siz hala aynı derin çağda bekliyorsunuz.

ve işte yaşlandık artık…
dün, bugün, yarın derken
inci taneleri gibi dizildi önümüze yıllar.
düşününce anladık
ömür dediğin bir solukluk zamandı…
ve sonra sustu her şey
o zamanla birlikte.
*
Mehmet Demir
21824