Aşkın yakar eritir beni ey sevgili,
Bu fani gövdeden sıyrılır canım.
Kül olup rüzgâra savruldu deli,
Sana doğru akar vaktim, zamanım,
Seninle mühürlü her bir beyanım.

Demir olsam dayanmaz bu sarp nâra,
Erir de dökülür bendeki gurur.
Gerek kalmaz artık başka bir yâra,
Aşkın ateşiyle kalpler durulur,
Nefsin o kibirli tahtı vurulur.

Hamdım, çiğdim derken pişti bu yürek,
Yandıkça temizlendi kalbimin özü.
Dünya bağlarını koparmak gerek,
Görmez bu gözlerim başka bir yüzü,
Sende nihayettir ömrümün sözü.

Varsın küle dönsün bu garip beden,
Mizanda silinmez aşktan kalan iz.
Vazgeçtim çoktan ben nefsimden, benden,
Bilirim ki artık ruhuz, biriz biz,
Sonsuzluk ufkunda tek bir deniziz.

Aşkın yakar eritir beni ey sevgili,
Pervane misali döndüm kapında.
Dünya kâr eylemez, unuttum dili,
Bir gizli hazine saklı yapında,
Canım can çekişir aşkın çapında.

Gözlerin kor ateş, dokunsa yakar,
Ruhum bu yangından şikayet etmez.
İçimde nehirler tersine akar,
Senden gayrı hiçbir derman kâr etmez,
Bu mukaddes sızı ölsem de gitmez.

Eridikçe benden bir parça kopar,
Gururdan, kibirden kalmaz bir eser.
Gönül her zerrede Hakk’ı arar,
Bu sarp yangın benden nefsimi keser,
Ruhumun ufkunda bir rahmet eser.

Varsın kül olayım, savrulsun tenim,
Aşkın potasında yok olmak güzel.
Mühürlü adına ezelden canım,
Seninle yazıldı bu en son gazel,
Vuslatın ebedi, sevdan bir özel...

Ufuk Güney