Gönlümün tahtına doğan güneşim,
Ruhumun ezelden eşidir adın.
İçimde sönmeyen mukaddes ateşim,
Sen benim dünyada kalan muradım,
Seninle yazıldı her bir feryadım.

Gözlerin ulu bir derya dır bende,
Kaybolur akıllar o derin renkte.
Can kuşu çırpınır şu fani tende,
Senden gayrı olan her şey yalandır,
Bu aşktan geriye vuslat kalandır.

Ne mekan ne zaman bağlar bu canı,
Bizim sevdamızın ötelerde şanı.
Unuttum seninle koca cihanı,
Yüzün güzelliği kalbime nurdur,
Bu fani dünyada tek menzil budur.

Ölüm ayırsa da bedenimizi,
Mizan silemez hiç bu izimizi.
Yaradan Hak bilsin şu sırrımızı,
Aşk dediğin kulda Hakk’ın sesidir,
Sonsuzluk yurdunun ilk nefesidir.

Allah’ın adı ile sevdim ben seni,
Ötesi yalandır, gerisi serap.
O’dur var eyleyen bu fani teni,
O’nun rızasıyla bu gönül abad,
O’nun aşkı ile her iki feryat.

Yaradan lütfetti, rızkımdır yüzün,
Sana her bakışım bir şükür duası.
Gözünden düşmesin tek damla hüzün,
Sen ki kalbimin o ulu aynası,
Mevla’nın kuluna ulu derviş sevdası.

Nefsin hevesiyle bakmadım sana,
Emanet bilip de bastım bağrıma.
Bu fani dünyada candan canana,
Yürüdük el ele Hak’kın yoluna,
Melekler şahittir aşkın hâlına.

Toprak örtecek bak bir gün bizi,
Mizanda durunca bu sinsi cihan.
Yine de silinmez kalpteki izi,
Allah için seven ayrılmaz her an,
Ebedi yurtta da sürer bu devran...

Ufuk Güney