Gittiğin o günden beri Annem,
Gönlümün ışığı söndü de bitti.
Dinmiyor gözümde büyüyen matem,
Huzurum seninle göçtü de gitti,
Şu fani dünyada ömür tüketti.

Yüzümün gülüşü seninle vardı,
Dualarındı beni ayakta tutan.
Yokluğun içimde sarp bir duvardı,
Söyle kim var şimdi elimden tutan?
Sensiz zindan oldu bu koca vatan.

Kokun rüzgârla esmiyor artık,
Evimiz sessiz bir hüzün konağı.
Yüreğim paramparça, elbisem yırtık,
Kurudu ömrümün yeşil yaprağı,
Çeker mi sinesine kara toprağı.

Mahşerin ufkunda bekletme beni,
Rabbim mekanını eylesin bağlar.
Hasretle anarım o güzel ismini
Arkasından her gün bir çocuk ağlar,
Sana kavuşacağım o günü beklerim Anne.

Sensiz geçen günler yük oldu bana,
Yıkıldı sığınağım, yoruldum Anne.
Hasretim uykuda rüyana, sana,
Baharım kış oldu, kırıldım anne,
Koca dünyada hep daraldım Anne.

Gözümde tütüyor o tatlı sesin,
Dizine başımı koysaydım yine.
Evime nûr olan o pak nefesin,
Merhem olamadı kimse derdime,
Yabancı kalmışım kendi kendime.

Dünyanın şefkati yalanmış meğer,
Senin gibi candan saran yok imiş.
Bir tatlı sözün ki dünyaya değer,
Yokluğun bağrımda sönmez bir kor muş,
Annesiz kalmak ne acı, ne zor muş Anne.

Dualar gönderdim her an ruhuna,
Mevla’m mekanını eylesin cennet.
Kavuşmak mahşerde kalmış olsa da,
Gönlümde bitmeyen ulu emanet,
Kokunu nefesini çok özledim Anne...

Ufuk Güney