Yalanmış Sevdan

Yalnızlık kolay değil… Bunu en çok, Gece herkes susunca anladım. İnsan bazen bir şehri değil, Tek bir sesi özlüyor. Ve sensizlik, Kalabalığın ortasında bile İçime çöken karanlık gibi büyüyor.

Her yaşadıklarımız Film gibi gözlerimde… Bir sahnede gülüşün var, Bir sahnede ellerin, Bir sahnede “gitmem” deyişin… Ama en acısı, Finalini bildiğim hâlde Hâlâ seni izliyor oluşum.

Ayrılık ölümden daha zor geçiyor bu günlerde… Çünkü ölüm bir defa alıyor insanı, Ama ayrılık Her sabah yeniden eksiltiyor. Uykuya düşerken başka, Uyanınca başka yanıyor içim.

Sen bilmiyorsun… İnsan sevdiği kişiyi kaybedince Dünyanın bütün saatleri Aynı acıyı gösteriyor.

Mahşerde bu günahı anlatacağım… “Bir kalbi yarım bırakmak Nasıl bu kadar kolay oldu?” diye soracağım sana. Ve o gün, Gözlerime uzun uzun bakıp Helallik isteyeceksin belki…

Ama ben, Senden kalan bütün kırıklarla Sessizce şunu diyeceğim:

“Yalanmış sevdan… Aşkın, Bütün tatlı sözlerin… Bir tek benim sevgim gerçekmiş meğer.”

Ve bir gün… Adımı bir şarkıda duyunca İçin sızlayacak. Herkes normal bir an yaşayacak belki, Ama sen Bir zamanlar seni delice seven O insanı hatırlayacaksın.

Ben çoktan susmuş olacağım… Çünkü bazı kırgınlıklar Bağırarak değil, İçine gömülerek büyür. İnsan en çok da İçinden konuşamadığı yerde tükeniyor.

Sen gittikten sonra Kendimle uzun uzun kaldım. Aynalara baktım, “Eksilen ne?” diye sordum. Meğer insanı yaşlandıran şey zaman değilmiş… Yanlış kişiye verilen Koca bir ömürmüş.

Şimdi hangi geceye baksam Biraz sen çıkıyorsun karşıma. Bir koku, Bir cümle, Bir şarkı… İnsan sevdiğini unutamıyor, Sadece alışıyor yokluğuna.

Ama şunu bil… Bir gün herkes, Kırdığı kalbin sessizliğiyle sınanır. Ve sen, Benim sustuğum yerde Kendi vicdanının sesinden kaçamayacaksın.

O zaman anlayacaksın; Ben sana sadece sevgimi değil, Kalbimin en temiz yerini vermişim. Sense Bir ömre değecek sevgiyi Geçici heveslere değişmişsin.

İşte o gün, Geç olacak… Çünkü bazı insanlar gider, Ama yerleri asla dolmaz. Bazı sevgiler biter, Ama acısı insanın içine ömür boyu oturur.

Ve ben… Bir gün gerçekten susacağım. Ne adını anacağım, Ne yollarını bekleyeceğim. Çünkü insan, En sevdiğinden yorulunca Bir daha hiçbir şeye eski kalbiyle dönemiyor.

Sen belki mutlu görüneceksin… Kalabalık sofralarda güleceksin, Yeni yüzlere alışacaksın. Ama gecenin en sessiz yerinde Bir eksiklik oturacak içine. Adını koyamayacaksın belki, Ama o boşluk Benim yarım kalan sevgim olacak.

Ben seni affeder miyim, Bilmiyorum… Ama şunu biliyorum: Bir insanın kalbiyle oynayıp Hiçbir şey olmamış gibi devam etmek, Dünyanın en ağır günahlarından biri.

Mahşerde karşıma çıkınca Başını eğeceksin belki… Ben susacağım. Çünkü bazı acılar Kelime kabul etmiyor artık.

Ve Allah şahidim olsun, Ben seni gerçekten sevdim. Bir duanın içinde yer verir gibi, Bir ömür sürsün ister gibi, Kimseden sakınır gibi sevdim.

Ama sen… Bir insanın bütün sevgisini Bir “belki”ye sığdırdın.
Şimdi geriye sadece Kırılmış bir kalbin yankısı kaldı içimde. Ne zaman seni düşünsem İçimde bir şey sessizce çöküyor.

Ve bu hikâyenin en acı tarafı şu: Ben sana yuva olmaya çalışırken, Sen beni Geçilecek bir durak sanmışsın…