Vasfedeyim biraz yaşlılık demden
Kendin yazar halin kendin okursun
Eser yoktur gençlik gitmiştir elden
İnersin yüksekten düzde düşersin

Söylersin sözünü dinletemezsin
Atarsın içine durduramazsın
Bir yere genişçe oturamazsın
O köşe bu köşe döner durursun

Duman iner göze kararır yönün
Gelen gün aratır mazide dünün
Sesi gelir elde olan düğünün
Davula uzaktan saz uydurursun

Unutursun konuştuğun lisanı
Rüyaların besler karabasanı
Artırır gönlünden gamı tasanı
Düşüncene uygun söz uydurursun

Evin dört duvarı kaplar dünyanı
Gençlik derki artık geçti zamanı
Maziden anılar deşer yaranı
Merhem tesir etmez köz doldurursun

Yaptığın her eylem yanlıştır artık
Dikiş tutmaz artar kalpdeki yırtık
İnceden inceye iğneler anlık
Hazan kış getirir yaz unutursun

İbrahim der zaman dönmüyor geri
Silinmiyor yaşanmışın izleri
Takat bitti gayri tutmaz dizleri
Oturduğun yerde toz tutturursun

Katib-i Fakir İbrahim