Şiir, bir insanın artık “dur” dediği anın ta kendisi olarak öne çıkmış. Tek taraflı bir fedakarlığın, karşılıksız kalan her adımın, sessizce tükenen bir bekleyişin ardından gelen keskin bir sorgulama. Sorular üst üste sıralanıyor: Benim için kendinden vazgeçiyor musun? Benim için zahmete giriyor musun? Cevap hayır ise, neden aynı yolda yürüyeyim ki? En etkili yer ise şurası: Adım atmayana koşulmuyormuş, bunu da yeni yeni anladım. İşte bu, bir insanın kendine dönüş anıdır. Artık beklemek yok, koşmak yok, sadece herkesin kendi gölgesinde dinlenmesi var. Bu şiir, bir terk ediş değil, bir “bırakışın” hikâyesidir. Omuzda tek yük, yolda tek ayak izi kalınca, insan anlar ki sevgi değil, adalet istemiş aslında. Ve en doğal hakkını kullanır: “Bana ne senden” der. Bu söz, isyan değil, uyanıştır.

"Bana ne senin sevgiline isyanından"
Ben şiir olarak değerlendiremedim. Duygu ve düşüncelerinizi bu kadar düz anlatırsanız ultimatom metni oluyor, şiir değil.