Senin yerine koymadığım...
Koymayı da hiç düşünmediğim duygularım var benim.
Kendi içimde büyüttüğüm,
Kimseye emanet edemediğim bir sessizlik bu.
Ne bir başkasıyla eksilir,
Ne de bir başkasıyla tamamlanır.
Sadece bende duran,
Sadece benimle yaşlanan bir sadakat gibi;
Yeri dolmayan, yeri dolsun istenmeyen...
Öyle ki;
Bazı boşluklar, dolmasından çok daha kıymetlidir
Senin yerine koymadığım...
Koymayı da hiç düşünmediğim duygularım var benim.
Zamana dirençli, mekana yabancı;
Hangi kapıyı çalsam ardında sen,
Hangi aynaya baksam yüzümde o eski sızı."
Senin yerine koymadığım...
Koymayı da hiç düşünmediğim duygularım var benim.
Bir veda cümlesine sığmayacak kadar büyük,
Bir ’merhaba’ ile başlamayacak kadar eski.
Sende başlayıp yine sende biten..."
Senin yerine koymadığım...
Koymayı da hiç düşünmediğim duygularım var benim.
Bir emanet gibi değil, bir mühür gibi taşıdığım;
Günü gelince başkasına devretmek için değil,
Benimle birlikte sessizliğe gömülsün diye sakladığım...
Çünkü bazı boşluklar,
Bir başkasıyla dolarsa anlamını yitirir.
Ben o boşluğu,
Senin bıraktığın haliyle sevdim.
Senin yerine koymadığım...
Koymayı da hiç düşünmediğim duygularım var benim.
Adını koysam eskiyecek,
Anlatsam basitleşecek gibi.
Sanki göğsümün solunda bir mabet,
İçeride ne varsa sadece bana ait.
Ne yerini bir başkasıyla kirletirim,
Ne de bu yalnızlığı kimseyle bölüşürüm.
Bazı şeyler paylaşıldıkça azalır,
Benimki sakladıkça çoğalanlardan.
Öylece kalsın...
Olduğu gibi, dokunulmamış ve derin.