Emeğin kutsallığını ve alın terinin o sarsılmaz otoritesini, midesi ile cüzdanı arasına sıkışmış sığ hayatlara karşı devasa bir meydan okumaya dönüştürmüşsünüz eserinizi.

Vitrindeki parıltıya talip olanların aksine, o parıltıyı yaratan "ateşin" kendisine talip oluşunuzu; arkadan konuşanların sesini çarkın gürültüsünde boğan o muazzam çalışma azminizle harmanlamanıza ise diyecek yok.

Başkalarının hasetle izlediği o başarı vitrininin arkasında, tırnaklarınızla kazıdığınız bir mutfak sıcağı ve ödenmiş ağır bedeller olduğunu sarsıcı bir dille insanların yüzüne çarpmışsınız.

Kendi tarihini yazan bir adamın yükünü, hayatı tüketmekten ibaret sananların anlayamayacağı gerçeğini çölde kar yağmasını beklemek gibi etkileyici bir benzetmeyle işlemiş; dedikoduyu vizyonsuzluğun bir nişanı, sessizce kazandığınız başarıyı ise herkesi sağır edecek asil bir gürültüye dönüştürmüşsünüz.

Kendi çarkını sadece emeğiyle döndüren, niyetlerin gölgesinde kalmayacak kadar dik duran bu karakter inşasını; başarıyı bir gösteriş değil, bir varoluş ve haysiyet mücadelesi kılan sert ve ödünsüz bir manifesto şeklinde mühürlemişsiniz.

Siz vitrindeki parıltıya talipsiniz, ben o parıltıyı yaratan ateşe! çıkışı ne kadar keskin; acaba insanların asıl yanılgısı, sonucun güzelliğine hayran olup o güzelliği doğuran acıya ve emeğe sırtlarını dönmeleri mi ki?