Böyle söyledi aşk 2

Gördüm ki kalbim mevsimlerden geçmiş;
önce bir deve gibi çöktüm kumların üstüne.
Başkalarının kutsallarını, elin yasalarını kendi kamburumda taşıdım yıllarca.

"Sabretmeliyim" dedim, "bu yük benim haysiyetimdir."
Oysa anladım ki aşk, başkasının ağırlığı altında ezilmek değil, kendi ağırlığımdan kurtulma cesaretiymiş.

​Sonra bir aslan uyandı çölümün tam ortasında,
Geleneklerin o bin gözlü devine en sert pençemi vurdum: "Hayır!" dedim.
Özgürlüğümü bir hırıltı gibi kopardım göğsümden, artık ne kul ne de kurban olmayacaktım.

Fakat aslan sadece yıktı, sadece yer açtı;
Anladım ki kendi vadedilmiş topraklarıma sadece öfkeyle girilmezdi.
​Şimdi bir çocuk oldum kendi içimde; kutsal bir unutuş ve taze bir "Evet!" içindeyim.
Ben artık dünyayı her sabah yeniden kuran o masum gücüm.

Hiçbir isme, hiçbir maziye sığınmıyorum.
Böyle dedim kendime: "Eski benliğimi öldürdüm ki, gerçek hayatı kendi içimde bulabileyim."