Yaktın aşkınla beni, ateş olup dört yandan,
Ardından serin serin, esen yeller gibiydin.
Sensiz geçen her anım, kimsesizken bu candan,
Gözlerimden süzülüp, akan seller gibiydin.

Gözlerin bir denizdi, derinlerde kaybolan,
Bir bakışın yeterdi, aşkımızla can bulan,
Hasretinle yanarken, gece gündüz savrulan,
Aşkını yad ettiğim, tatlı diller gibiydin.

Yüreğinde buldum ben, aşkın en saf halini,
Yokluğunda öğrendim sabrın en zor dilini,
Her bakışın bulurdu, kalbimizin yolunu,
Çile dolu hayatta, aydın yollar gibiydin.

Bir gün olur gelirsen diner ruhun feryadı,
Yokluğunla var olur, anıların her yadı,
Aşkın ile kaybolur, sensizliğin miadı,
Kervanlara yol olan, sıcak çöller gibiydin.

Yorgun düşen kalplerin, açıldığı yol budur,
Sevgi ile sarılıp, tutunduğu kol budur,
Ateşleri kül edip, aşık olan kul budur,
Özlem ile tutuşup, yanan küller gibiydin.

Ne gam kalır ne keder, sen bana dokunurken,
Canım kurbandır sana, dualar okunurken,
Gönlümüz şad olurdu, kem gözden sakınırken,
Sevdasını bekleyen, aşık kullar gibiydin.

Adını söylüyordum, her gece titreyerek,
Sensiz geçen bu ömür kuru çöl olsa gerek,
Bir tebessümün yeter, ömre bedel diyerek,
Gönül bahçemde açan, gonca güller gibiydin.

...andelip...

Dost Kalemlerden

Zaman akıp gidiyor, durmuyor hiç yerinde,
Hasretin nakış gibi, kalbimde en derinde.
Bir ümitle beklerim, vuslatın seherinde,
Şu gönlüme şifayı , veren eller gibiydin.….Ebuzer Özkan.