Aslından sapanın sözü karadır,
Mîzân kurulunca diller lâl olur.
Vicdânda açılan dipsiz yaradır,
Verilen her hüküm bir vebâl olur.


Kitâb’ı unutup kılıfa bakan,
Yalanı doğruya katar ne yazık.
İhlâsın bendini hırs ile yıkan,
Kendi sînesine atar bir kazık.


Nefsin girdâbında bittikçe nefes,
Hırsın rüzgârıyla yelkenler dolar.
Rûha dar gelince ten denen kafes,
Açılan o güller, peşpeşe solar.


Nedâmet nârıyla, yansın bu özler,
Aşkın bârânıyla gitsin her sızı.
Hakîkat yolunu gözlerse gözler,
Diner garipliğin bitmez ağrısı.


Havf ile recânın tam ortasında,
Yüzümüz yerdedir, setre muhtâcız.
Ömrün o en mahzûn son sofrasında,
Bir parça samîmi lafa muhtâcız.


Derûnî her nefes bir başka hâldir,
Bu öz bir kapıya bende olmalı.
Eşiğe baş koymak asıl kemâldir,
Kul affın nûruyla dâim dolmalı.


Gönül defterinden her şeyi silsek,
Arınsa rûhumuz, silinse pası.
Turâba yüz sürüp "Lâ" diyebilsek,
Kapanır vuslatın o hazin yası.


Usta kaleme teşekürlerimle

Dünya bir rüyadır, aldanma sakın,
Ölüm ki insana nefesten yakın,
Gönlünü Hak ile eyle mukarin,
Menzile varanlar ehli hâl olur…
Ebuzer Özkan


Bârân: Direnci kıran, güç, kuvvet. / Ulu, yüksek./ Yağmur, rahmet.
Setr: Örtme, kapama, gizleme.
Havf u recâ: Korku ile ümit.
Derûnî: İçsel, içe âit, içten gelen. Özünlü.
Turâb: Toprak, toz.
(Hz. Ali toprağa uzanmış yatarken Hz. Muhammed (s.a.v) in geldiği
ve Hz. Ali’ye yâ Ebû Turâb ayağa kalk dediği rivâyet edilir. Lakap da buradan gelmektedir.)