Bilmiyorum…
Belki hâlden anlayanı bulmak zordur bu hayatta.
Çünkü herkes kendi yarasının gürültüsüne dalmış,
Kendi fırtınasının içinde savrulmaktadır biraz.
Kimsenin kimseye tam yetişemediği
Bu hengâmeli dünyanın ortasında
Bir omuz aramak bile bazen
Çölün ortasında su aramaya benzer.
Belki de en kıymetlisi,
İnsana insan yetiştirmek değil de
Gönlünü Yaradan’a açabilmektir.
Çünkü kul dinlerken yorulur bazen,
Lâkin Allah,
Sükûtun içindeki kırıkları dahi işitir.
Öyle zamanlar olur ki
Dilinden tek kelime dökülmez de
İçinde devrilen dağlar geceyi inletir.
Bir pencerenin önüne oturur,
Saatlerce uzaklara bakarsın.
Ne gördüğünü sen de bilmezsin aslında.
Çünkü insan bazen manzaraya değil,
İçindeki boşluğa dalar.
Kalabalıkların arasından geçersin,
Yüzlerde bin türlü ifade vardır da
Bir tek samimiyet eksiktir.
Herkes birbirine bir şeyler anlatır ama
Kimse kimsenin içine uğramaz artık.
İnsan en çok da
Tam anlaşılacağını sandığı yerde gaflete düşer.
İşte tam da o vakitlerde
Secde, dünyanın en güvenli yeri olur.
Çünkü insanın diz çöktüğü yerde
Kibri eksilir, yükü hafifler.
Ve bazen bir damla gözyaşı
Koca bir ömrün yükünü taşır geceden sabaha.
Ne gariptir…
İnsan derdini herkese anlatınca küçülür sanır da
Asıl yorgunluk, anlaşılmayı beklemektedir.
Oysa Rabbine yönelen bir kalp
İzaha ihtiyaç duymaz.
Çünkü O,
Daha sen incinmeden bilir nerenden kırılacağını.
Bazı hüzünler vardır;
Ne sesi olur ne de tarifi.
İnsan içine gömer hepsini,
Bir kuyuya sır bırakır gibi.
Sonra gecenin en tenha vaktinde
Başını göğe kaldırıp susar yalnızca.
Çünkü bazen susmak bile
En uzun duadan daha ağırdır.
Bir gece düşün mesela…
Herkes uykudayken
Sen avuçlarını göğe açmışsın.
Ne süslü cümlelerin var,
Ne de uzun uzun konuşacak hâlin.
Sadece içinden geçenleri bırakıyorsun Allah’a.
Ve o an anlıyorsun;
İnsan bazen en çok
Hiç kimseye anlatamadığını anlatırken rahatlar Rabbine.
Hayat dediğin de nedir ki zaten?
Bir gün güldüren, ertesi gün susturan
İnce bir imtihan yolu…
Kimi vefasızlıkla sınanır,
Kimi yoklukla,
Kimi de en yakınından gelen kırgınlıklarla.
Ama yine de
Göğsünde umut taşıyanlar yenilmez bu dünyada.
Çünkü karanlığın en koyu vakti bile
Sabaha gebedir.
Bu yüzden ey gönül…
İnsanlardan merhem bekleyip
Yaranı büyütme.
Her kapıya koşup
Kendini tüketme.
Bazen bir duanın içinde saklıdır
Senin bütün çıkış yolların.
Ve unutma;
Dünyada seni en iyi anlayan,
Henüz sen konuşmadan
Kalbinin sesini işitendir.
Bu yüzden yükünü göğe bırak.
Çünkü bazı yaralar
Yalnızca rahmetle iyileşir.

Kadir TURGUT