Hepimiz aynı toprağın dilsiz çocuklarıyız,
Üstümüzde hırslardan örülmüş o dar elbiseler...
Sıfatlar dökülünce geriye kalan o büyük yetimlik,
Bizi aslımıza bağlayan en sahici düğümdür.
Allah, şah damarımızda kesintisiz bir ritimle beklerken;
Biz kendi ellerimizle ördüğümüz buzdan saraylarda üşüyoruz.

Adımlarımız toprağa basıyor ama ruhumuz gurbette,
İnsanlık, kendi sesinin yankısında kaybolmuş bir kervan misali,
En derindeki o dilsiz yarayı yüklenip geliyoruz;
Mizan kurulduğunda unvanlar hükmünü yitirecek,
Yeryüzünde bıraktığımız merhamet izleri konuşacak.
Bir mazlumun soluğunda saklıdır asıl mucize.

Varlık, omuzlarımıza bırakılmış ağır bir emanet nöbeti,
Biz bu nöbette, birbirimizin yüzüne bakmayı unuttuk.
İbadet, yerde kalmışın elinden sımsıkı tutup
Göğü beraber selamlama cesaretidir.
Zaman, ruhun aslına rüku etmek için
Her nefeste yeniden kurulan o büyük hazırlıktır.

Şimdi bütün cafcaflı mısraları ateşe verme vakti,
Gerçek şiir, bir insanın başka bir insana duyduğu dürüst mahcubiyettir.
Aynı musalla taşında eşitleneceksek eğer,
Neden bu kadar zor birbirimizin yüküne omuz vermek?
Gözyaşı, ruhun abdestidir; tüm kirli iddiaları yıkar geçer.

En uzun dua, "Biz" diyebildiğimiz o samimi sükût.
Gerisi, mürekkebin kâğıt üzerinde beyhude yorulması.
Şimdi mısra mısra eksilerek susmalı,
O sonsuz rahmetin altında hep beraber dilsiz kalmalı.
Çünkü her birimiz, aslında bitmemiş bir duanın farklı harfleriyiz.

Erdem Yaman