Dilimde mühür, kalbimde koca bir fırtına,
Kelimeleri kıyıya vuran ölü dalgalar gibi bıraktım.
Söylesem eksilecek, dokunsam dağılacak cam sükût;
Seni, sesin henüz uğramadığı boşlukta sakladım.

Susarak seviyorum seni...
Zamanın nabzını tutan karanlık ritimle,
Sözün bittiği yerde başlayan tekinsiz coğrafyada.
Hiçbir lisanın kirletemediği, beyaz bir kederle.

Bir yankı değil bu, varlığın en çıplak hali,
Gürültülü dünyanın rahminden kopup gelmiş bir sancı.
Uçurum kenarında bekleyen dilsiz haberci,
Sadece boşluğunu soluyan kadim bir yabancı.

Kelimeler artık birer ceset, anlam ise firari,
Tanımların ötesinde, isimsiz bir ağrısın içimde.
Sessizliğim; bin yıllık mabedin en kuytu dehlizi,
Seni orada büyütüyorum, en saf ve dilsiz biçimde.

Biriktirdiğim ne varsa, yokluğun süzgecinden geçirdim,
Gözyaşı değil, ruhun saf sızıntısıdır akan.
Sana dair her rüyayı, bir geceye kurban verdim,
Zamanın ötesinde sevdim seni, her şeyden kopan.

Hiç sitem etmedim bu gönüllü mahkûmiyete,
Konuşmak, ruhun üzerine çekilen kaba perdedir.
Sükûtun ağırlığı denk düşerken sonsuz hikmete,
Gölgen bile binlerce cümleden daha derindedir.

Şehrin uğultusu, sahte ve sığ kalabalık,
Bize ait olmayan gürültünün kirli tortusu.
Sustukça derinleşen berrak ve dilsiz yalnızlık,
Bir aşkın değil, varoluşun sessiz korkusu.

Kağıda düşmeyen, mürekkebin kanına giren sır,
Yazılmamış bir tarihtir alnımda terleyen sükût.
Her susuşumda yeniden inşa edilir bir asır,
Sessizliğimle kuşattığım en kutsal bulut.

Korktuğumdan değil bu uçsuz bucaksız susuşum,
Sadece sözün, kutsal yarayı kanatmasından.
Kendi içimde bin defa ölüp doğuşum,
Aşkın o ucuz vitrin yasasından.

Rüzgar esse, bir boşluk uğuldar içimde,
Yaprak kımıldasa, sükûtun teni ürperir.
Ben bu dilsiz korla, tarifsiz bir biçimde,
Seni söküp alıyorum, kelimelerin bittiği yerinden.

Bilesin ki; bazen en büyük itiraf, hiç konuşmamaktır,
Söylenemeyeni ruhun derin kıvrımına kazımak.
Aşk, sevdiğin için kendi sesinden vazgeçmektir,
Varlığını, sessiz bir uçurumun kalbinde yaşatmak.

Belki bir gün duyarsın bu kurşuni boşluğu,
Çünkü en gerçek hikayeler, anlatılmaya kıyılamayanlardır.
Seni susarak sevmek, ruhun kadim sarhoşluğu,
Ve en büyük hakikat, sessizlikte tamamlananlardır.

Cemre yaman