Bitti; artık ne bir umut var ne de dönecek bir yol,
Her zerremle hissettiğim o koca boşlukla bitti.
Taşımaktan yorulduğum bu yük, canımdan daha ağır,
İnancımın son kırıntısı da yerle bir oldu, bitti.

Bitti; her seferinde peşinden koştuğum o amansız takip,
Dizlerimdeki fer, ruhumdaki ışık söndü de bitti.
Sırtımdaki hançerlerin ağırlığı dünyadan daha ağır,
Kendi celladıma olan bu sevdam, nihayet bitti.

Bitti; açtığın o derin yaralar artık kapanmıyor,
İncittiğin her yerin sızısı, ölmekten daha ağır.
Geçmedi, geçmeyecek; bu sükût mezardan daha sağır,
Ruhumun dikişleri birer birer patladı ve bitti.

Bitti; o her susuşun kalbime inen balyoz gibiydi,
Suskunluğunun verdiği ağırlık, feryattan daha ağır.
Cevapsız kalan her feryat, her vazgeçişle bitti,
Duyulmayan çığlıklarımda boğuldum, öylece bitti.

Bitti; aynada yabancı bir yüz bıraktın bana,
Kendime saygımı yitirmek, her acıdan daha ağır.
Benliğimi senin uğruna kurban ettiğim o anda,
İçimdeki "ben" tükendi, saygım kalmadı ve bitti.

Bitti; aşkın onuru yoksa, sevgi de barınmazmış,
Gurursuz bir sevdanın kefeni, giymekten daha ağır.
"Gurur yok" dedin ama sevgisiz gurur yaşamazmış,
Kendimi senin elinden kurtardım, işte şimdi bitti.


Onca emek, onca sabır; hepsi bir nefeste bitti,
"Olur" dediğim ne varsa, olmayınca hepten bitti.
Vazgeçtim bu sevdadan, artık dönüşü yok,
Senli günlerin ağırlığını bıraktım, içimde her şey bitti.

Zor oldu belki kendimce ağır oldu ama bu sefer Seni hayatımdan sildim, bu sefer sahiden bitti.