Zamanın değirmeninde kemiklerimin çatırdayışını dinledi ömrüm,
Ruhumun en dibindeki o dipsiz uçurumla tek başıma yüzleştim.
Tükenmişliğin buzdan eli gırtlağıma yapışmış bir gölgeyken bile,
Kendi enkazımı kendim taşıdım, yine de kimseye kambur olmayım diye.

Karanlığın en koyu rengini giydim ben üzerime,
Uykusuz gecelerin sabahı kovaladığı o boşlukta,
İçimdeki kale duvarları birer birer devrildi her gün;
Bir çöküşün eşiğinde, kendimi kendime anlattım;
Yazan kalem mi siyahtı yoksa dertlerim mi bilemedim?

Gece yarısı uyanıp kendi kendimle savaştım ben,
Korkuyu yuttum, acıyı içtim, ama yinede susmadım.
Sıkıntılar, çöküntüler sarsa da dört yanımı her anımda,
Yine de vazgeçmedim mücadele,den bu adi hayatla.

Gözlerimin feri söndü, dermanım çekildi damarlarımdan,
Lakin bir gün olsun gölgemi kimsenin ayağına sermedim,
Namerde muhtaç olmadım, her bedeli ömrümle ödedim.
Belki belim büküldü,saçlarım beyazladı ama lekelenmedi alnım benim.

Bakışlarımda otuzbeş yıllık bir yorgunluk, üzerimde ağır bir sigara kokusu var artık,
Zirvenin ihtişamını da gördüm, dibin o zifiri yalnızlığını da.
Sırtımdaki hançer yaralarını birer onur madalyası gibi taşıdım hep boynumda,
Yıkıldığım her sokak başında, küllerimden yeniden doğup kalktım ayağa.

Feleğin sillesi yüzümde patlarken bile, bir kere eğmedim boynumu hiç kimseye, şimdi bir harabe, bir enkaz diyebilirler bu yorgun bedene.
Lakin bilmezler ki;ben o enkazın altından dünyayı sırtlayıp çıktım.

Ben bu hayatta yokluğu da gördüm varlığı da,
Her ikisinde de aynı vakur duruşla, aynı sükunetle yol aldım.
Dizlerimin bağı çözüldü,toprağa yaklaştı belki bedenim,
Eğilmek fıtratımda yok; ben sadece kendi kıyametimi kimsenin omzuna yük etmeden taşımayı seçtim.

Şimdi herkes bilsin ki;
Ben bu mısraları sadece mürekkeple değil, koca bir ömrün enkazıyla yazdım.
Yoruldum, bittim, tükendim belki ama asla teslim olmadım asla;
Çünkü ben bu hayatta en çok,dünyayı karşıma alıp,
Kendi onurumun gölgesinde tek başıma onurlu yaşamayı sevdim.