Bir avlunun içinde
kümes, ahır, hayvan sesleri…
Bahçede dut, çördük, erik, elma.
Mor sümbüller, kadife çiçekleri
ve adını yeni öğrendiğim
hatmi çiçekleri…
Buram buram emek kokan bir çocukluk.

Yılını söylemeyelim,
yaşımız ortaya çıkmasın.
Sen benden gençtin belki,
ben ise ilkokul çağında.
Ama emeğin yaşından büyüktü.

Çalışmayı senden gördüm,
korumayı senden öğrendim.
Kendin için yaşamayı hiç bilmedin.
Bir fotoğraf karesine sığan mutlulukta bile
en çok fedakârlığın görünürdü.

Teneffüste okula getirdiğin mısır patlağı…
Şimdi anlıyorum;
o, yalnızca bir yiyecek değilmiş.
“Ben seni düşünüyorum.” demenin
en sade hâliymiş.

Hâlâ hayranım sana;
nasıl yetişirdin o kadar işin arasına?
Kaç elin, kaç kolun vardı da
“evlat” deyince
yorgunluğa bahane bulmazdın?

Bir gün kaşım yarılmıştı.
Ben ağlamayayım diye
Atatürk Heykeli’ni gösterip
dikkatimi dağıtmaya çalışmıştın.
Daha küçücük yaşımda bile
unutamayacağım bir iz bırakmıştı o an.
Belki o gün öğrendim
insanın acısını içine gömüp
dik durmayı.

Şimdi dönüp baktığımda görüyorum;
çocukluğumun en güçlü yanı
oyuncaklar değilmiş…
Senmişsin.

Çocukluğumdan gelsin bir demet papatya,
Anneler Günün
Kutlu olsun...

9-05-2026
Z BAHADIR