Ben tükendim Allah’ım…
Yoruldum kendi içimde savaşmaktan,
her gece yeniden kırılıp
her sabah dimdik görünmeye çalışmaktan.

Omuzlarım artık bana ait değil sanki,
taşıdığım yükler benim değilmiş gibi ağır,
her adımda biraz daha
içime gömülüyorum.

Ben tükendim Allah’ım…
Sözlerim yarım kaldı,
dualarım bile bazen
yolunu bulamıyor sana.

Kalbim susmayı öğrendi,
ama acı hâlâ konuşuyor içimde,
her nefeste biraz daha
eksiliyorum kendimden.

Ben tükendim Allah’ım…
Sen devral artık,
benim gücümün bittiği yerdesin biliyorum.

Sen görmediğimi gör,
duymadığımı duy,
taşıyamadığımı al benden.

Bir kapı aç
hiç bilmediğim bir yerden,
bir ışık düşür
en karanlık yerime.

Ben artık hesap sormuyorum hayata,
sadece biraz huzur istiyorum,
biraz sessizlik,
biraz “tamam” hissi…

Ben tükendim Allah’ım…
Ama sana sığınacak kadar
hâlâ yaşıyorum.

Ve biliyorum,
en çok düştüğüm yerden
tutarsın beni.

Çünkü ben bıraktım…
Şimdi sen devral.