Ben yine geldim o sahile…
Kimse yoktu.
Deniz vardı, gece vardı,
Bir de içimde susturamadığım sen…

Ay, suyun üzerine düşmüş,
Sanki gökyüzü de ağlıyordu.
Ben bir taşın üzerine oturdum,
Yüreğim yıllar öncesine döndü.

O sahil bilir seni sevdiğimi,
O dalgalar bilir adını kaç kez söylediğimi.
Bir zamanlar elini tuttuğum yerde
Şimdi yalnızlığımı tutuyorum.

Ne garip şeymiş insanın
Birini kaybedince bütün şehri kaybetmesi…
Sokaklar aynı, gökyüzü aynı,
Ama insanın içindeki dünya değişiyor.

Sen gittin ya…
Deniz bile başka vuruyor kıyıya.
Dalgaların sesi eskisi gibi değil,
Her çarpışında biraz daha kanıyor içim.

O sahilde bir sözün kalmış,
Bir bakışın, bir gülüşün…
Ben onları yıllardır topluyorum,
Bir gün dönersin diye değil;
Unutmaya gücüm yetmediği için.

Sana kızmadım.
Kendime kızdım.

Seni bu kadar severken
Nasıl oldu da kaybetmeye izin verdim?
Nasıl sustum bazı geceler?
Nasıl söylemedim
“Gitme…” diye?

Belki de aşk dediğin şey
Tam da budur;
İnsan söyleyemediklerinin altında ezilir,
Söylediklerini ise yıllarca hatırlar.

Şimdi o sahilde
Adını denize bırakıyorum.

Belki dalgalar alır götürür,
Belki başka bir kıyıya vurur.
Belki sen bir gün
Hiç bilmeden o kelimelere basarsın.

Ama bil ki…

Ben seni unutmadım.
Sadece seni anmayı
Sessiz bir acıya çevirdim.

Geceleri kimse görmesin diye
Yastığa değil, karanlığa ağladım.
Kimse duymasın diye
Adını içimde haykırdım.

Ve her sabah
Hiçbir şey olmamış gibi kalktım.

İnsan bazen ölmez…
Ama yaşadığı da söylenemez.

İşte ben,
Sen gittikten sonra
Tam olarak böyle yaşadım.

O sahil hâlâ orada.
Deniz hâlâ aynı deniz.
Rüzgâr hâlâ aynı rüzgâr…

Değişen yalnızca ben oldum.

Bir zamanlar seni bekleyen adamdım,
Şimdi kendini arayan bir yabancıyım.

Ve bugün anladım:

Bazı insanlar hayatımıza
Kalmak için değil,
Bizi kendimizle tanıştırmak için girermiş.

Sen gittin…

Ben o sahilde kaldım.

Önce seni bekledim,
Sonra kendimi.

En sonunda ikimizi de bıraktım
Allah’a.

Çünkü bazı yaraları
Zaman değil,
Teslimiyet iyileştirir.

Şimdi o sahile her geldiğimde
Denize bakıp tek bir şey söylüyorum:

“Seni çok sevdim…
Ama artık seni Allah’a emanet ediyorum.”

Sonra bir dalga geliyor,
Ayaklarımın dibinde kırılıyor.

Sanki deniz bana diyor ki:

“Bırak artık…
Bazı gemiler geri dönmez.
Ama insan,
Kendi kıyısına yeniden dönebilir.”

Ben de dönüyorum.

O sahilden…

Sensiz.

Ama ilk defa
Kendime biraz daha yakın.