Ben senin gözlerinde hapisim,
Öyle bir esaret ki bu,
Kurtulmak aklımdan bile geçmiyor.
Çünkü senin gözlerinde kaybolmak,
Bu dünyada bulduğum en güzel yol.

Bir kez baktın bana…
O an sustu içimde bütün şehirler.
Kalbim, adını ilk kez o zaman söyledi
Ve ben, o günden beri
Başka hiçbir yerde kendimi bulamadım.

Gözlerin var ya…
İnsanın ömrünü unutturacak kadar derin,
Bir ömür susup seyretmeye değer kadar güzel.
Ben her baktığımda sana,
Biraz daha aşık,
Biraz daha çaresiz oluyorum.

Ben senin gözlerinde hapisim sevgilim,
Ama ne bir kapı arıyorum çıkmak için,
Ne de elimde bir anahtar saklıyorum.
Bırak mahkûm olayım sana,
Bırak ömrüm senin bakışlarında geçsin.

Çünkü sen bana
Sadece aşkı değil,
Aşkın insanı nasıl susturduğunu da öğrettin.
Adını duyduğumda kalbimin hızlanmasını,
Yokluğunda gecelerin uzamasını,
Bir çift göze koskoca bir ömür sığdırmayı…

Eğer bir gün
“Beni neden bu kadar seviyorsun?” diye sorarsan,
Sana uzun uzun anlatamam.
Sadece gözlerine bakarım.
Çünkü benim bütün cevaplarım
Senin gözlerinde saklı.

Ve eğer kader bana
“Bir dilek hakkın var,” derse,
Ne sonsuzluk isterim,
Ne başka bir hayat…
Sadece bir kez daha
Senin gözlerine bakmayı isterim.

Çünkü ben seni bir kez sevmedim;
Her bakışında yeniden sevdim.
Her gülüşünde yeniden düştüm sana.
Her yokluğunda biraz daha özledim.

Ben senin gözlerinde hapisim…
Ve inan,
Bazı mahkûmiyetler vardır,
İnsan ömrünün sonuna kadar
Kurtulmak istemez.

Benimki de sensin.
Benim en güzel esaretim,
En derin yaramsın…
Ve kalbimin başına gelen
En güzel şeysin.

Ben senin gözlerinde hapisim,
Anahtarım sende,
Kalbim sende,
Ömrüm sende…

Çıkarmaya çalışma beni.
Ben seni sevmeye mahkûmken,
Başka türlü yaşamayı
Zaten bilmiyorum.