Ateş derki…
Ben insanı sevgisiyle yakanım!
Ne olursa olsun!
Acımadan yakan!
Gönlünden vuran!Benim insanı sevgisiyle perişan eden sonuçta!
Bu böyledir kimse inkar edemez!
Yok ederim ben gerekirse her şeyi ile insanı!

Aşk ise derki:
Ben gönülden vurulanım!
Sevgisi ile yanıp tutuşanım!
Ateşin acımadan sevgi ateşimi yaktığı duyguyum!
Bak ne demiş Hafız:
Aşktır alemi yakan!
Rumi ise:
“Şarabım aşk ateşidir!
Hele onun eliyle sunulursa!
Öyle bir ateşe odun kesilmezsen!
Yaşamak haram olur sana.!”
Demiş!
Ne demişler bilgeler bilmez mısın?
Aşk kendi yarısını aramak değil midir?
Aşk adamak değil midir?
ve evrenin ayakta durması da
ancak aşkın ayakta durmasıyla mümkün değil midir?
Aşk sevenle sevilen arasındaki
bir özveriden ibaret değil midir?
Aşk hayatın çelişkisini tamamen çözen!
Ve gerçek iyilikle
gerçek çıkara ulaşmak değil midir?
Aşk, “gök kubbenin altındaki
en gizemli kelimelerden biri!
Tanımlanamayan. Binlerce tanımı yapıldığı halde.
bin başlı bir ırmaktır!
Her birinin yolculuğu
ayrı!
Ama hepsinin ulaşmak istediği deniz bir!
Ateş der ki:
Yeter öyleyse tamam!
Gel kabul et beni de!
Değilim sadece kırmızı bir alev!
İçin için yanan bir közüm!
O narin, zarif kelebekler etrafımda neden
Pervane olur sanırsın?
Aşkım bir sevgisi uğruna!
Dinçer DAYI