Günaydın hayat…
Bugün yine seninle başlıyorum,
yorgun ama vazgeçmeyen bir kalple.

Geceden kalan kırık hayaller
yastığımın kenarında hâlâ,
ama ben,
güneşi yeniden ikna etmeye geldim doğmaya.

Günaydın hayat…
Sen bazen acı bir kahve gibisin,
ilk yudumda yüzümü buruşturuyorsun
ama vazgeçemiyorum senden.

Bir sokak lambasının altında
unutulmuş düşlerim var benim,
her sabah topluyorum onları
ceplerime umut diye koyuyorum.

Günaydın hayat…
Bugün de beni sınayacaksın biliyorum,
belki bir dost sırtını dönecek,
belki bir sevda yarım kalacak,
ama ben yine de
“devam” diyeceğim içimden.

Çünkü öğrendim;
en karanlık geceler bile
güneşi saklayamaz sonsuza kadar.

Bir çocuk gülüşü var içimde,
kırılmış ama susmamış,
her şeye rağmen hâlâ inanan
küçük bir mucize gibi.

Günaydın hayat…
Bak yine geldim kapına,
ellerimde eksik dualar,
gözlerimde yarım uykular,
ama kalbimde kocaman bir direnç.

Sevdiklerim uzak olsa da
özlemim yakın bana,
bir ses, bir nefes, bir anı
yaşatıyor içimde onları.

Bugün belki yorulacağım,
belki düşeceğim bir kez daha,
ama kalkmayı da biliyorum artık,
çünkü ben
yenilmeyi öğrenirken
güçlenmeyi öğrendim.

Günaydın hayat…
Sen ne getirirsen getir,
ben içimden geçen iyiliği
eksiltmeyeceğim.

Bir gün her şey yoluna girer mi bilmem,
ama ben yine de
yolumu kaybetmemeye çalışacağım.

Çünkü biliyorum,
her yeni sabah
bir ihtimaldir aslında—
yeniden başlamak için,
yeniden sevmek için,
yeniden “ben buradayım” demek için.

Günaydın hayat…
Bugün de seni yaşayacağım,
tüm eksiklerine rağmen,
tüm yaralarım ile birlikte
ama dimdik.

Ve eğer bir gün
gözlerim kapanırsa bu hayata,
son sözüm yine bu olacak:

“Günaydın hayat…
İyi ki vardın.”