Geceyi omzuma aldım, ağır geldi
Yıldızlar bile benden uzak şimdi
Sana bakınca içim titrerdi ama
Söylemeye cesaretim yoktu hiç

Kalbim duvar, ellerim buz gibi
Dokunmaya korktum, kırılır diye
Sen “gel” dedin gözlerinle ama
Ben susmayı seçtim yine

Herkes sevmiş bir şekilde
Ben kayboldum kendi içimde
Bir adım atamadım sana
Yolum hep yarım kaldı

Ben sevmeyi bilmiyorum
Kalbimi açamıyorum
Bir adım sana gelmek varken
Kendimden kaçıyorum

Ben sevmeyi bilmiyorum
Adını içimde büyütüyorum
Sana sarılmak varken
Yalnızlığı seçiyorum

Aşk kapımı çaldı belki
Ama ben evde yoktum sanki
Korkularım büyüktü senden
Kaybetmekten daha çok kendimden

Gözlerinde bir dünya vardı
Ben o dünyaya yabancı kaldım
Sen “biz” dedikçe usulca
Ben içimde sustum, dağıldım

Herkes sevmiş bir şekilde
Ben eksik kaldım bu hikâyede
Bir ömür yetermiş sana
Ben bir anı bile veremedim

Ben sevmeyi bilmiyorum
Kalbimi açamıyorum
Bir adım sana gelmek varken
Kendimden kaçıyorum

Ben sevmeyi bilmiyorum
Adını içimde büyütüyorum
Sana sarılmak varken
Yalnızlığı seçiyorum

Belki bir gün öğrenirim
Ellerini tutmayı
Belki bir gün korkmadan
“Kal” demeyi

Ama şimdi içimde
Yarım bir adam duruyor
Seni sevdiğini biliyor
Ama göstermeyi bilmiyor

Ben sevmeyi bilmiyorum
Ama seni seviyorum
Geç kaldım belki biraz
Yine de içimde büyüyorsun…