Yeter artık, susmayacağım,
İçimde biriken ne varsa
gecenin yüzüne haykıracağım.
Kırdınız kalbimi, yordunuz ömrümü,
ama diz çöküp kaderime
yalvarmayacağım.

Ben nice geceler gördüm;
güneş doğmadan karanlıkta yürüdüm.
Dost bildiklerim sırtımdan vurdu,
ben yine kendi yarama
kendi ellerimle merhem sürdüm.

İsyanım var bu düzene,
sahte gülüşlere, sahte yüzlere.
Bir ömür verdim de ne kaldı elime?
Bir avuç hüzün,
bin parça yara,
bir de susmayan yüreğim kaldı geriye.

Hakkımı yiyenler duysun sesimi,
ben unutmam yapılanı,
silmem geçmişimi.
Her gözyaşım bir gün dile gelecek,
her susuşum bir gün
hesap soracak.

Ben kötü olmadım,
beni kötü günler büyüttü.
Ben zalim olmadım,
beni zalimlerin dünyası öğüttü.
Kalbimi taş yapmadım,
çünkü taş olmak kolaydı;
ben insan kalmanın
acısını seçtim.

Şimdi içimde fırtınalar var,
gökyüzü karanlık, yollar dar.
Ama bilsin herkes;
yıkıldım diye bitmedim.
Küllerimin arasında
hâlâ bir kıvılcım var.

İsyanım kadere değil yalnız,
beni kader diye susturanlara.
İsyanım gecelere değil yalnız,
gündüzümü çalanlara.
Benim içimde öyle bir yangın var ki
ne yağmur söndürür,
ne zaman susturur.

Bir gün döner devran,
bir gün susar yalan.
Bir gün mazlumun ahı
göğe yükselir de
yer titrer, taş çatlar,
hak yerini bulur.

Ben artık kimseye kendimi anlatmam.
Anlamak isteyen
bir bakıştan anlar.
Ben artık sevgimi kanıtlamam.
Seven insan
yarayı görür,
yaraya basmaz.

Giden gitsin...
Kalan kalsın...
Ben kendi yoluma yürüyeceğim.
Yüreğim paramparça olsa da
başımı göğe kaldırıp
“Ben hâlâ buradayım!” diyeceğim.

Çünkü benim isyanım
bir öfke değil yalnız.
Yıllarca susturulmuş
bir yüreğin çığlığıdır.

Bir insanı çok kırarsanız
sessizliği bile konuşur.
Bir insanın umudunu çalarsanız
gözlerinde gece büyür.
Ama o gece sonsuza kadar sürmez...

Çünkü bazen
en karanlık gecenin içinden
bir adam çıkar.

Yarasıyla,
acısıyla,
kaybettikleriyle...

Ve dünyaya şöyle der:

“Beni yıktığınızı sandınız.
Oysa ben yalnızca sustum.
Şimdi konuşma sırası bende.”

Kader, duy sesimi!

Ben sana yenilmedim.
Sadece çok yoruldum.
Şimdi yeniden ayağa kalkıyorum.

Bundan sonra
kimseye kin taşımayacağım,
ama hakkımı da unutturmayacağım.

Çünkü benim isyanım
bir başkasını yakmak için değil...

Kendi içimde söndürülmek istenen
hayatı yeniden yakmak içindir.

Ve bilsin dünya:

Ben hâlâ buradayım.
Başım dik, yüreğim yaralı,
ama ruhum özgür.

Bu benim son sözüm değil...

Bu benim İSYANIM.