Seni Sorsalar

Kendini anlat dediler… sustum.
Kelimeler boğazımda düğüm,
Bir ben bile çözemedim kendimi,
Hangi yanım eksik, hangi yanım hüzün.
Oysa seni sorsalar—
Hiç susmazdı dilim,
Lal olmazdı gözlerim,
Işığın düşerdi bakışlarıma, sel olur akardı içim.
Bir adını anmak yeterdi belki,
Bütün karanlıklar çözülürdü içimde.
Kalbim dile gelirdi usul usul,
Ve gün boyu seni anlatırdı gizlice.
Seni anlatırken başka biriydim ben,
Daha gerçek, daha derin, daha “ben.”
Çünkü sen, içimdeki en açık cümleydin,
Suskunluğumun bile anlamı sendin.
Ama iş kendime gelince…
Kırık aynalar gibi dağıldım.
Seni bu kadar güzel anlatan ben,
Kendimde bir tek sana yer açabildim.
Şimdi anlıyorum—
Ben kendimi değil, seni yaşamışım meğer.
Sorular bana değil de sana yönelseydi,
Bir ömür konuşurdum hiç bitmeden, hiç tükenmeden.
Sonra bir gün aynaya baktım,
Gözlerimde senden kalan bir iz.
Kendimi ararken bile sana çıktım,
Meğer bütün yollarım senmişsin gizli gizli.
Adımı söyledim sessizce,
Yabancı geldi kulağıma kendi sesim.
Ama senin adın…
Bir dua gibi yerleşmişti nefesime, derin derin.
Bana “sen kimsin” dediklerinde,
Cevapsız kaldı bütün cümlelerim.
Ama seni anlattığım her anda,
Anlam kazandı eksik kalan yerlerim.
Kalbim yorulmadı seni taşımaktan,
Bir yük değil, bir yurt oldun içimde.
Her daraldığımda sığındığım bir yer,
Her kaybolduğumda bulduğum bir izdin derinde.
Ve şimdi hâlâ soruyorlar beni bana…
Ben yine susuyorum aynı yerde.
Çünkü kendimi anlatmak eksik kalır,
Seni anlatmadan hiçbir cümlede.
Bir gün biterse bütün sorular,
Ve herkes susarsa etrafımda,
Ben yine aynı cümlede kalırım:
Seni anlatırken bulurum kendimi her defasında.
Kendimden çok seni bildim ben,
Bu yüzden eksik kaldı adım bile.
Bir harfim sensiz tamamlanmadı,
Bir yanım hep sende kaldı gizlice.
Bana “yaşadın mı gerçekten” deseler,
Cevabım yine gözlerin olur.
Çünkü ben hayatı değil,
Seni yaşarken buldum olur.
Kalbim yorulsa da vazgeçmez senden,
Çünkü o, seni bildiği yerden yaratıldı.
Her atışında bir ismin var içimde,
Her susuşumda sen yeniden anlatıldın.
Ve anladım en sonunda—
Kendimi anlatmak değilmiş mesele.
Ben zaten yokmuşum tek başıma,
Sen varken anlam kazanmışım her hecede.