BeğenAntolojimYorumlarPaylaşTweetle
YÂR...
​Bir sen olsaydın yanımda...
Gözlerine bakarak, o sessiz müzikte kaybolduğum;
Kalbimin telaşlı ritmini, avuçlarında susturduğum.
Çalan melodi tek bir şarkı olmalıydı;
İki ayrı yalnızlık değil,
Gecenin bağrında tek bir sevda tütmeliydi.
​Biz olmalıydık yâr...
Adımız, aynı nefesin içinde birleşmeliydi.
Omzuna yaslandığım o eşsiz anda,
Dünya durmalı, zaman durmalıydı.
Parmaklarım parmaklarına kenetliyken,
Geçmişin tüm sancıları ayaklarımızın altında ezilmeliydi.
​Ama bak...
Müzik çaldı, gece döndü, ben döndüm;
Bir tek sen yoktun.
​En çok da o atılmayan adım yaktı içimi.
Dans eder gibi savruldum hayaline,
Fakat her dönüşümde o sağır boşluğa çarptım.
Artık ritim bir değil;
Kalbim başka çalıyor, hayat bambaşka...
"Biz" olmalıydık dedim ama o "biz" hiç doğmadı.
​Bir dansın tam ortasında terk edildim aslında.
Elim havada asılı kaldı,
Parmaklarım senin boşluğunu avuçladı.
Şarkı devam etti ama içimdeki her ses sustu.
Bir sen olsaydın...
Gözlerimin içine bakıp "buradayım" deseydin;
Kalbim bu kadar üşümez,
Her dönüşte kendime çarpıp parçalanmazdım.
​Anladım ki; aynı şarkıyı dinlemek yetmiyormuş,
Aynı yarayı aynı sadakatle taşımak gerekiyormuş.
Ben seni severken, kendimi de koydum o sevdanın içine;
Gidişin sadece seni götürmedi,
Benden de koca bir "ben" eksildi.
​Şimdi bir el tutsa bile elimi,
Eskisi gibi dönemem o pistte.
Çünkü bazı adımlar bir kez yarım kalınca,
Ruh, ömür boyu topallar...
​Ve ben hâlâ,
Gözlerine bakarak bitiremediğim o tek ihtimali,
Her gece içimde kanatarak döndürüp duruyorum.
​Yâr...
Bir sen olsaydın, belki bu kadar eksik kalmazdım.
Ama şimdi biliyorum;
İnsanı en çok, hiç yaşanmamış bir "biz" ağlatırmış.

Gece Gözlüm