Eserin her satırından sızan o ağır kederi ve boşluk hissini tüm benliğimle hissedebiliyorum.

Birinin gidişi sadece bir fiziksel eksilme değil; aynı zamanda bildiğimiz dünyanın, alışık olduğumuz renklerin ve zamanın ritminin de tamamen bozulması demek.

Şiirinizdeki "mutfak masasında soğuyan iki kişilik çay" imgesi, o sessizliğin ne kadar gürültülü olabileceğini çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor.

​Kaybın ardından gelen o "enkaz kaldırma" süreci, dünyanın en yavaş ve en yorucu işidir. İnsanın kendi gölgesiyle bile konuşamayacak hale gelmesi, ruhun kendini korumak için çekildiği o derin kuyuyu çok iyi tarif ediyor.

​Bu darmadağın hislerin içinde, kelimelerin size bir nebze de olsa nefes aldırmasını dilerim. Bazen sadece "sustuğumuz yerlerin kanadığını" itiraf etmek bile, o ağır yükü taşırken verilen kısa bir mola gibidir.
Fizik tedavi nedeniyle fazla siteye giriş yapmıyorum eser paylaşıp çıkıyorum...

​Ruhunuzun bu denli hırpalandığı bir dönemde, bu derin hüznü kelimelere dökebilmek büyük bir güç. Bu kederli yolculukta kendinize karşı nazik olmayı unutmayın...

Sağlık dolu yarınlara

Değerli kaleminizden güzel bir şiir okudum.
Saygılar...

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum .Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun .Tebrikler Selam sevgiler .

Sevgili Cemre

Bu şiir, veda’yı klasik bir ayrılık acısından çok daha ağır ve çok katmanlı bir **varoluşsal çöküş** olarak ele alıyor. Veda burada bir olay değil, bütün bir hayatın anlamını yitirmesi, dünyanın boşalması ve benliğin parçalanmasıdır.

Sırayla

1. Yokluğun Somutlaşması ve Eşya’nın Tanıklığı**
Şiirde veda, soyut bir duygudan çıkıp gündelik nesnelere sinmiş durumda:
Sofrada unufak olan ekmek, tuzu kurumuş su
Soğuyan iki kişilik çay
Durmuş saat (akrep yelkovana küsmüş)
Aynalar, perdeler, mutfak masası

Bu imgeler çok güçlü çünkü veda’yı görünür kılıyor. Seven kişi gitmiş ama eşyalar kalmış ve her biri sürekli o yokluğu hatırlatıyor. Acı, bu yüzden geçici değil; her bakışta, her dokunuşta yeniden kanıyor.

2. Zaman ve Mekânın Çöküşü*
“Takvimler dikiş tutmuyor artık”
“Zamanın nabzı durdu sanki o veda durağında”
Şehir yabancı, sokaklar çıkmaz, gökyüzü sırtını dönmüş

Veda, zamanı ve mekânı da zehirlemiş. Artık ne mevsimler anlamlı, ne gündüz ne gece. Her yer “o” olmadan eksik ve düşmanca hale gelmiş. Bu, yasın mekânsal ve zamansal bir yabancılaşmaya dönüşmesinin çok iyi bir anlatımı.

3. Beden ve Ruhsal Kanama**
Acı bedenselleşiyor
“Yüreğimde bir iç kanaması başladı sessizce”
“Göğüs kafesimde çırpınan o ihtiyar sızı”
“Her gözyaşım senin eserin, senin imzan artık”

Veda, dışarıdan vurulan bir darbe değil; içeriden sessizce kanayan, kronikleşen bir yaradır. Kişi kendi bedeninde bile rahat edemiyor, kendi gölgesiyle bile konuşamıyor.

4. Dilin Yetmezliği ve Öksüzlük
Şiirin en çarpıcı yanlarından biri dilin de yaralanmış olması:
“Cümlelerim öksüz, kelimelerim darmadağın”
“Sustuğum her yer biraz daha fazla kanıyor”
“Sözün bittiği yerde bir kör kuyu başladı”

Sevilen gittikten sonra geriye kalan kelimeler yetersiz kalıyor. Şiirin kendisi de bu yarım kalmışlığın, öksüzlüğün itirafı gibi okunuyor.

5. Sonsuz ve Tekrarlayan Yas**
Şiir bir “kabul” aşamasıyla bitmiyor. Aksine: “Ben her gün senin gidişinin enkazını kaldırıyorum sana değmeyen bir feryatla…”

Veda bitmeyen bir süreç haline geliyor. Her sabah yeniden enkaz kaldırma, her nefeste o boşluğu taşımak… Bu, yasın modern ve gerçekçi bir portresi.

Özetle
“Sen Gittin Ya”, romantik vedalardan uzak, ağır, gerçekçi ve acımasız bir veda şiiri. Aşkı idealize etmiyor; yokluğunun yarattığı büyük boşluğu, eksilmeyi ve dünyanın anlamsızlaşmasını ön plana çıkarıyor.

İmgeler somut, dil yalın ama etkili. Okuyanda kalıcı bir sızı bırakıyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏

Güzel dizeler güzel bir çalışma
Emeğinize ve kaleminize sağlık
. Kaleminiz daim olsun
selamlar sevgiler saygılar gönderdim
Değerli kalem hayırlı akşamlar dilerim

Bir vedayı taşımak dünyayı taşımaktan zormuş; Rabbim gönül yorgunluğunu dindirsin kıymetli şairem.
Gönül sesin daim olsun.
En kalbi sevgi ve saygılarımla 💐💙

süper
Emeğine eline yüreğine kalemine sağlık
Çok harika ve akıcı bir şiir okudum
Tebrik ediyorum
Sağlıklı huzurlu mutlu ve başarılı nice güzel geceler diliyorum.

Gözlerimden süzülüp kirpiklerimden damlayan,"
Başlar başlamaz sinema sahnesi gibi.
Süzülüp: Sessiz, yavaş, durduramıyorsun. Sel gibi değil, içten içe.
Kirpiklerimden damlayan: Ağlamayı bile zarif anlatmışsın . Hıçkırık yok, isyan yok. Sadece damlıyor. Bu en çok acıtan ağlamaktır. Çünkü içine akıyor.
Şehir her sabah biraz daha yabancı,"
Off.
Aynı şehir, aynı sokaklar ama sen gidince hepsi değişmiş.
Her sabah: Uyanmak işkence demek. Çünkü her sabah yokluğun yenileniyor.
Biraz daha yabancı: Alışamıyorsun. Zaman iyileştirmiyor, aksine her gün biraz daha uzağa itiyor seni hayattan.
Demek ki o şehir seninle "bizim"miş. Sen gidince "onun" olmuş.
Sokaklar sanki hiç geçmediğim birer çıkmaz"
Yüreğinize sağlık, duygu yüklü ve insanı okumaya,
Davet ediyor etkiliyor düṣündürüyor geriye götürüyor . Selam ve sevgilerimle.

Sessiz veda... Aşk sancısı ve yüreği yakan özlem... Hatıralarla avunma halini doğal imgelerle dile getiren eserinizi selamlıyorum. Müziğiyle, şiiriyle harikaydı üstadem. Başarılarınızın devamını diliyorum.

analiz yapmadan tek yorum şiiri akışına göre yaz..................Sen Gittin Ya

Takvimler dikiş tutmuyor artık,
Hangi mevsime tutunsam elimde kalıyor.
Odalarda yankılanan o sessiz uğultu,
En ağır kelimelerden daha keskin şimdi.

Şehir her sabah biraz daha yabancı,
Sokaklar sanki hiç geçmediğim birer çıkmaz.
Sofrada unufak olan ekmeğin tuzu kuru,
Suyun bile tadı toprağa küsmüş sanki;
Bir gidişin kaç bin eksilmek olduğunu anladım.

Yüreğimde bir iç kanaması başladı sessizce,
Hangi teselliye yaslansam devriliyor.
Göğüs kafesimde çırpınan o ihtiyar sızı,
Artık kendi gölgemle bile konuşmaz oldu.

Zamanın nabzı durdu sanki o veda durağında,
Bütün kapılar kapandı ardı sıra,
Yalnızlık, eşikte bekleyen o dilsiz bekçi.
Gözlerimdeki fer sönük, ruhum darmadağın,
Bir vedanın gölgesiyle ağırlaşıyor her yanım.

Hatıralar birer kor gibi basıyor bağrıma,
Eski bir fotoğrafa baksam yüzümde kesik bir sızı.
Eksik kaldım, yarım yamalak bir hikaye misali,
Cümlelerim öksüz, kelimelerim darmadağın.

Gökyüzü sırtını döndü, geceye sığındım,
Toprak ayaklarımın altından çekiliyor sessizce.
Her köşe başında çarpışıyorum yokluğunla,
Bir vedanın ağırlığıyla bükülüyor boynum.

Mutfak masasında soğuyan o iki kişilik çay,
Şimdi tek kişilik bir yasın sessiz tanığı.
Perdeleri hiç açmıyorum, güneş bile ağır geliyor,
Karanlıkta saklanmak, aydınlıktan daha güvenli.

Sustuğum her yer biraz daha fazla kanıyor,
Sözün bittiği yerde bir kör kuyu başladı.
Yorulmak neymiş, asıl şimdi anladım;
Bir gidişi taşımak, dünyayı taşımaktan zormuş.

Ben hâlâ seni ararım bu aynalarda,
Bir nefes daha kalsaydın yanımda,
Dünya bu kadar eksilmezdi içimden,
Dokunduğun her anı uyandı yeniden,
Kalbimin en derin, en kırık yerinden.

Duvardaki saat bile artık ileri gitmiyor,
Akrep yelkovana küsmüş, yelkovan zamana.
Geriye kalan sadece o kesif boşluk,
Ve her nefeste ciğerime batan o keskin sızı.

Bütün vedalar ismini fısıldıyor şimdi,
Hangi trene binsem son durağı hep ayrılık.
Giderken bıraktığın o yarım bakış,
Ömrümün en ağır yükü olup kaldı sırtımda.

Gözlerimden süzülüp kirpiklerimden damlayan,
Her gözyaşım senin eserin, senin imzan artık.
Sen gittin ya, göğsümdeki o boşluk çığlık çığlığa;
Şimdi bu darmadağınık, bu öksüz cümlelerin arasında,
Ben her gün senin gidişinin enkazını kaldırıyorum sana değmeyen bir feryatla..
Cemre Yaman

İmgeler alıp götürdü beni mazinin küllenmiş anılarına ve dilimden içli bir ah düştü.. Mahir kaleme selam olsun.

Değerli şairemiz kaleminizden çok anlamlı bir şiir okudum. Oldukça güçlü bir atmosfer kuruyor; daha ilk dizeden itibaren zamanın “dikiş tutmaması” imgesiyle bir dağılma, tutunamama hissine giriyoruz.
Bu çok etkili bir başlangıç. Özellikle “hangi mevsime tutunsam elimde kalıyor” dizesi, hem somut hem duygusal düzeyde iyi yakışmış.
Okuyucuya doğrudan içine alırken bir kırılganlık hissi veriyor.
“odalarda yankılanan o sessiz uğultu” ve “en ağır kelimelerden daha keskin” ifadesi güzel bir tezat kuruyor. Sessizlik ile keskinlik arasındaki karşıtlık şiirin duygusal yoğunluğunu artırıyor.
Burada dilin biraz daha sadeleşmesi etkiyi büyütüyor.
Çünkü, güçlü bir imge kurmuşsun.
“Şehir her sabah biraz daha yabancı” kısmı oldukça tanıdık bir duyguya yaslanıyor ama bunu “hiç geçmediğim birer çıkmaz” diyerek kişisel bir labirente çevirmen iyi bir tercih. Velhasıl, etkili ve okumak çok keyifli. Yüreğinize, gönlünüze ve emeğinize sağlık. Tebrik ediyorum ve yürekten kutluyorum sizi.
Nice şiirlerde buluşmak ümidiyle, selam ve saygılarımı iletiyorum. Esen kalın.

Değerli şairem, duygunuza gönlünüze sağlık.
Ayrılığın insanda bıraktığı boşluğu oldukça yoğun ve etkileyici imgelerle anlatıyor. Zamanın durması, mekânın yabancılaşması ve günlük hayatın anlamını yitirmesi, duygunun derinliğini güçlendiriyor.

“Yokluk, her şeye sinmiş sessiz bir ağırlık gibi kalıyor insanda.”

Yüreğinize sağlık, duygusu güçlü ve etkileyici bir eser olmuş. Selam ve sevgilerimle.
🥀☘🪻🌷🪻☘🥀

Duyguları anlatımınız çok güzel ve anlamlı sözler yazmış kaleminiz değeri yüksek bir şiir çıkmış.
Beğenerek okudum yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun saygılar kıymetli Şaire 👍🙏