Vazgeçtiğin kadar sustum ben de sana,
Bir “kal” demeyişinden anladım aslında
Sevmenin herkeste aynı durmadığını.
Ben seni içimde büyütürken
Senin içindeki uzaklık da büyüyordu bana karşı.
Aynı odada oturup
Bambaşka anılar biriktiriyorduk artık.
Ben hâlâ “biz” dediğim yerde
Sen çoktan kendine dönmüştün.

Sana yetişmeye çalışmaktan
Kendime geç kaldım biraz.
Ne zaman içim kırılsa
Üstünü örttüm kimse görmesin diye.
Çünkü bazı kırgınlıklar söylenince değil,
Söylenmeyince ağırlaşıyor.
Ben sustukça düzelir sandım,
Sen sustukça daha da uzaklaştın.
Aramızdaki o eksiklik de böyle büyüdü zaten.

Bir süre sonra
Sesinin içindeki soğukluğu ezberledim.
Eskisi gibi bakmayışını,
Dinliyormuş gibi yapışını…
Sevdiğin kişideki en küçük değişimi bile fark ediyorsun.
Ama konduramıyorsun.
Çünkü kabullenmekle hissetmek
Aynı anda olmuyor bazen.
Bir yanın hep eskiye tutunuyor.

Sana kızmaktan çok
Kendime kırıldım ben.
Bu kadar susmama,
Bazı sessizliklere boyun eğişim…
Birinin kalmak istemediğini anlayıp
Yine de gitmesine üzülmek ağır geliyor şimdi.
Çünkü bazen
Biteni değil,
İçinde kurduğun hayalleri kaybediyorsun.

Ne zaman seni düşünsem
Aklıma güzel anlardan önce
İçimde kalan o eksiklik geliyor artık.
Tam kapanmamış bir kapı gibi.
Ne geri dönebiliyorsun,
Ne tamamen çıkabiliyorsun oradan.
Bazı yaralar kapanmıyor çünkü,
Sadece eskisi kadar sızlamıyor içinde.

Vakti gelince, yorgunluğun ağırlığıyla duruldum sonra.
Seni anlamaya çalışmaktan,
Kendimi açıklamaktan,
Hiç eksilmeyen o mesafeyi kapatmaya uğraşmaktan…
Ve ilk defa
Düzelmeyeceğini düşündüm içimden.
Can yakan gerçek buydu;
Sevginin yetmediğini görmek.

Şimdi dönüp bakınca
En çok sessizlik kalmış aklımda.
Uzayan duraksamalar,
Yarım bırakılan cümleler,
İçime oturan o tuhaf uzaklık…
Bir kopuş oldu bize ama
Adını hiç koyamadık.
Belki de bazı bağlar
Konuşulmadığı için bitiyor zaten.

Ben seni unutmaya çalışmadım hiç.
Sadece eskisi kadar düşünmemeyi öğrendim.
Çünkü bazı insanlar
Aklından değil de
Hayatının içinden yavaşça çıkıyor.
Bir gün fark ediyorsun;
Artık canın eskisi kadar acımıyor.
Ama adı geçince
İçimde hâlâ bir sızı kıpırdıyor.

Uzun süre
Geri dönsen ne yapardım diye düşündüm.
Sonra şunu fark ettim;
Ben en çok
Sende bıraktığım hâlime dönmekten korkuyorum artık.
Çünkü seni severken
Kendimi ne kadar ihmal ettiğimi
Ancak bittikten sonra gördüm.
Bazı kayıplar biraz da bundan ağır geliyor.

Sana anlatamadığım çok söz kaldı içimde.
Ama artık anlatsam bile
Bir durumu değiştirecek gibi hissetmiyorum.
Çünkü bazı kırgınlıklar
Geç kaldığında anlamını kaybediyor.
Sadece
Neden böyle olduğunu düşünüp duruyorsun.
Ve cevabı bilsen bile
İçindeki o boşluk kapanmıyor.

Şimdi biri seni sorsa
Kötü bir söz söyleyemem yine.
Çünkü kırılmak başka,
Sevmiş olmak başka bir süreç.
Ama eskisi gibi de bakamam artık sana.
Bir yerde eksildi çünkü tüm inancım.
Ne sen aynı kaldın gözümde,
Ne ben aynı kaldım içimde.
Bazı hatıralar geri gelmiyor gerçekten.

Şimdi senden geriye
Büyük cümleler kalmadı bende.
Daha çok belli belirsiz hisler…
Gece durduk yere gelen o sızı,
Bir şarkının ortasında takılıp kalan o boşluk,
Hani geçti mi diye sorarsan,
Tam geçti diyemem.
Ama artık canımı acıtmadan da
Hatırlayabiliyorum seni.

Cemre Yaman

Can şairemden gelen eşsiz inciler..
🎗🐞
Bir gün sustuğum yerden kendime döndüm.
Kaybettiğim şey sen değil, kendimle aramdaki mesafeydi belki.
Yaralar konuşmasa da zaman onların dilini öğreniyor.” Güneşin Kızı Zahra,